Schreef ik gisteren nog de "tip" de laatste voorstellingen van Freek de Jonge, De Laatste Lach, nu kom ik daarop terug. Ik verander de "tip" in een "DRINGEND ADVIES". Ik heb de voorstelling net gezien en ik schaam me eigenlijk dat ik er nu pas heen ging. Eigenlijk moet je voor de deuren van het theater gaan liggen om lang van tevoren kaarten te halen. En er dan een paar keer heen gaan. Want dit is misschien wel Freeks beste voorstelling ever.
Hij is subliem van vorm en inhoud, diepzinnig en geestig, ontspannend en inspannend. Het is een bijna filosofisch commentaar op alles wat zo verwarrend is in deze tijd: terrorisme, fundamentalisme, ontkerkelijking, confrontatie van culturen, angst, radicalisme, oppervlakkigheid en politieke dwalingen. Dit klinkt zwaar, en het fundament waarop Freek zijn voorstelling heeft gebouwd is ook stevig, zelfs zwaar. Maar het bouwwerk is ragfijn, glimmend en grappig, ingenieus en ijzersterk. Het zit als een vlechtwerk in elkaar, er is geen speld tussen te krijgen en als toeschouwer wil je dat ook helemaal niet, je zit van begin tot eind in één stroom van verhalen, grappen, onvoorspelbaarheden die achteraf niet zo onvoorspelbaar blijken te zijn als ze lijken.
Nou ja, ik zit nog vol van de tientallen verhalen die Freek aan elkaar heeft geregen en door elkaar heeft gevlochten en die met elkaar verontrustend en troostrijk tegelijk waren. En dan: prachtig theater. Mooi van beelden, geluiden, projecties en effecten. Wat mij betreft staat Freek op eenzame hoogte bovenaan. En dat geneuzel van wel of niet in De Wereld Draait Door omdat Marc Marie wel of niet met hem aan tafel wilde...na vanavond vind ik het beneden zijn waardigheid om zich druk te maken over dat soort minne akkefietjes, eigenlijk.
Wel verdient hij dat iedereen die daartoe nog in de gelegenheid is naar het Compagnie Theater aan de Amsterdamse Kloveniersburgwal gaat om voor 29 maart deze voorstelling nog te zien. DAARNA KAN HET NIET MEER!!


Ik zit tegenover 250 mensen. Of beeld ik mij dat in?
In ieder geval kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik bekeken word.
Voor mij ligt een cd met als titel Losse Invallen. Er blijkt een tekstbestand met aantekeningen voor een theaterprogramma op te staan. Zijn het mijn aantekeningen?
Ik kan me niet herinneren ze gemaakt te hebben.
De eerste luidt: Het is voorbij. Vlieland. Eerste rij.
Ik ben nog nooit op Vlieland geweest.
Aantekening twee: Een lach is een oordeel. Gordon. Hondenkennel. Er komen geen associaties.
Er wordt gehoest. Dat duidt op publiek. Ik zie tussen de coulissen iemand wilde gebaren maken.
Wordt er iets van mij verwacht?