De Boekenweek is begonnen, zoals gebruikelijk voorafgegaan door een evenement dat zich het Boekenbal noemt. Ik kom er net vandaan, nog rondtollend van het dwalen door de gangen van de Stadsschouwburg. Alsmaar op zoek naar losgezongen gezelschap, naar mensen die je in het dagelijks leven ook het liefst en het meest ziet, mensen kussend en groetend van wie je bij god de naam niet meer weet. Ik hou er wel van, maar kon me de diepe teleurstelling van een Boekenbaldebutante wel voorstellen, die zei Ik vind het zo saaaai hier!
Maar nu even over het voorprogramma dat dit jaar, ook een traditie, dramatisch slecht was.
Het minste probleem was dat de geluidstechniek de spreekstalmeester Tom Lanoye in de steek liet. Veel erger was dat wat er was bedacht aan voordrachten en campmuziek een afscheidsavond van de basisschool niet oversteeg. Wat zeg ik: de CPNB was er weer in geslaagd het boekenbal te laten beginnen met een natte dweil. Nou, probeer dan nog maar iets te laten spetteren daarna. Da's hard werken hoor.
En toen, midden in de worsteling op het podium voor een bomvolle Stadsschouwburg, waarbij alle aanwezigen waarschijnlijk zweet in de handen hadden van schaamte, verhief een man vanuit de stille zaal zijn krachtige stem. 'Gooi die microfoon weg. Kan er een tandje bij? Ga thuis eten!" De man gooide een verbale bom in een vijver van onmacht. Plaatsvervangende schaamte alom over deze zinloze actie. En als klap op de vuurpijl stond hij daarna demonstratief op en verliet, gevolgd door zijn vrouw, de volle zaal.
Ik kende de man. Ik had hem twee dagen tevoren gezien, op het toneel. In zijn briljante eigen show. Een groot artiest.
Nu kon hij het niet opbrengen om langer dan een half uur te zien hoe collega's op een ander podium stonden te worstelen met wind tegen. Wat hij deed was beschamender dan wat we op het podium zagen. Veel beschamender. Het was naar en onbeschoft en klein.
De man heet Freek de Jonge.