Ik weet dat ik door mijn ongedisciplineerde loggedrag lezers kwijt raak.
Ik weet dat je eigenlijk elke dag over je wel en wee moet schrijven.
Ik weet dat ik mijn mening over van alles en nog wat (de schandalige - hier is die mening dan - aanhouding van de matige cartoonist Gregorius Nekschot bijvoorbeeld) hoor te ventileren.
Maar soms heb ik daar een hele tijd geen zin in.
Vliegen de meningen in alle soorten en maten me al om de oren en kan ik daar niks origineels aan toevoegen.
Soms heb ik het zo druk dat ik mijn blog maar even laat voor wat het is: in de sluimerstand.
En soms, zoals nu, heb ik alleen maar zin in prettige postjes.
Zoals een gedicht dat gisteren stond op een servet bij een feestje van een vriendin.
Zomaar, naast mijn bord.
Dat zijn van die kleine kadootjes die ik door wil geven.

en je denkt
hoe concreet en overzichtelijk
zit de wereld in elkaar
als er weinig is
het net noodzakelijke
als een gedicht dus
Bert Schierbeek