ik kan beter een begrafenisondernemersblog opzetten, ik doe niet anders dan eerbiedige stukjes over doden schrijven, lijkt wel.
Nu weer over Carol van Herwijnen, die maandag op 67-jarige leeftijd overleed.
Toevallig zag ik hem de laatste tijd steeds als rood aangelopen personage bij Wim T. Schippers' We zijn weer thuis.
Wim hoefde er niet veel bij te bedenken: Carol van Herwijnen was de gedroomde Schippers-acteur.
Hij was natuurlijk veelzijdiger (meerzijdig???) dan dat, en het zal hem vast geërgerd hebben dat hij veel getypecast werd, hij had wel een grote verongelijkte kant.
Ik heb aan die trek van hem veel te danken. Toen ik (in1994) net begonnen was met De Plantage had ik Hein Jansen, toneelrecensent van de Volkskrant te gast.
En die liet zich kritisch uit over Carol van Herwijnens acteursschap, vergeleek hem geloof ik met een lampekap. Die vergelijking maakte het beest in Carol wakker, hij sprong op de fiets en racete vanuit Buitenveldert naar De Plantage. Helaas was de uitzending net afgelopen toen hij daar aankwam en sloeg hij Hein Jansen buiten beeld tegen de grond. Neemt niet weg dat we door Van Herwijnens drift als programma al bij de 2e uitzending " op de kaart stonden" , d.w.z. publiciteit hadden.
Ik heb het altijd ontroerend gevonden dat Carol van Herwijnen zijn gevoel zo liet heersen over zijn verstand. Hij was niet makkelijk, maar wel heel erg zichzelf.
En hij was een groot kunstkenner, by the way.