Zit midden in de nacht, dinsdag/woensdag, te stuiteren op mijn stoel, omspoeld door muziek, van slapen geen sprake, want ik was vanavond bij een concert van het nieuwe popfenomeen (en vers -idool) MIKA. Een Engels/Libanese jongen die geweldige liedjes schrijft, ze zingt met een stem die van falsethoog naar viriel gaat, een stevige sexy band en dansend personeel achter zich (veel vrouwen op het podium, alle soorten, maten, kleuren). En met al deze ingrediënten maakt hij een spetterend showfeest, met circus, ballonnen, effecten, acrobaten, je kan het zo gek niet bedenken of het dendert voorbij. Alles in dienst van heerlijke popmuziek, die enigszins doet denken aan Queen, al zijn Freddie Mercury en deze Mika beiden zo origineel dat vergelijkingen altijd mank gaan.
Mika refereert zelf in zijn tophit Grace Kelly trouwens ook aan "Freddie".
En dan weet hij zich ook nog door b.v. behoorlijk wat Nederlands te spreken, binnen een paar tellen intens geliefd te maken bij de vele duizenden verkleumden.
Van kleine kinderen tot oude mensen, homo's, hetero's, alles stond mee te zingen en te dansen. Letterlijke teksten kende iedereen, niet moeilijk, want er is nog maar 1 cd en die heeft iedereen. LIFE IN CARTOON.
Mika heet hij (althans, als artiest) en er is ook een cd (ook een dvd) van die je niet meer uit je hoofd krijgt als je er gevoelig voor bent.
En waarvan ik steevast een heel erg goed humeur krijg.
Vanavond werd in het koude natte Westerpark een mooi sprookjesfeest gebouwd. Door een grote nieuwe popster, als je het mij vraagt.
Gaan we nog heel veel plezier van beleven in de popmuziek.



(foto gemaakt van dvd, niet van vanavond, daarvoor stond ik te ver weg)