De opruimstorm is nog niet gaan liggen in mijn gestel: steeds meer hoeken en gaten moeten worden geschoond en met het aantal volle containerzakken groeien de dilemma's, wat mag weg, wie mag blijven? Ik knal uit mijn huisje, maar heb zoveel dierbaars bij elkaar gesprokkeld waar ik niet zonder wil.
Zo vond ik een dichtbundel van Adriaan Jaeggi, de schrijver/dichter die 10 juni jl. op 45-jarige leeftijd overleed.
Ik raakte verdiept in het bundeltje, poëzie kan soms een lading krijgen die de dichter er misschien zelf niet in gelegd heeft, bij leven.
Ik plaats uit het bundeltje Sorry dat ik het paard en de hond heb doodgeschoten (2002) het laatste gedicht EINDE.



En dit gooi ik nooit weg.