Jean-Paul Voltron, bestuursvoorzitter van de Fortis Bank, is opgestapt omdat hij het pokerspel van de grote jongens niet goed gespeeld heeft: roekeloze overnames (ABN-AMRO o.a.) en de kredietcrisis hebben de bank/hem de das omgedaan. Alhoewel, de das omgedaan? Hij zit misschien niet juichend thuis, maar reken maar dat de handdruk die hij heeft gekregen puur goud is.
Ik moest daaraan denken door een ander bericht uit die categorie deze week, namelijk de riante afkoopsom die de falende directeur van Amsterdam Thuiszorg, Gerard Tanke, heeft meegekregen, als dank voor bewezen wanprestatie. Onder zijn leiding heeft Amsterdam Thuiszorg miljoenenverliezen geleden, de organisatie was technisch gesproken failliet (maar is gered door een concurrent).
Na een schikking kreeg Tanke bijna een miljoen Euro mee. Als hij volgens zijn contract naar huis was gestuurd had hij vele tonnen meer gekregen. Hij mag ook nog tot februari in zijn dienstauto blijven rijden, maar de benzine moet hij zelf betalen.
En dit gaat nog maar over een plaatselijke thuiszorgorganisatie (wel om gek van te worden als je denkt hoe dramatisch slecht de thuiszorg budgetair functioneert, vraag aan de thuiszorg(st)ers en de cliënten).
Meneer Voltron en meneer Tanke hoeven in elk geval geen staatslot te kopen om de jackpot te winnen.