In de post die ik vond bij thuiskomst zat ook een gedicht van Ingmar Heytze, dat ik na het overlijden van Adriaan Jaeggi had gehoord op de radio, in een gesprek op zondagnacht, Voor één nacht, KRO.
Ik had toen een mailtje gestuurd naar de redactie om de tekst van dit gedicht te krijgen, ik was erg onder de indruk.
Ze hebben het mij gestuurd (veel dank hiervoor) en ik mocht het posten op mijn blog.
Doe ik graag. Met een diepe buiging.
Hier is het:

MAN VAN EEN DAG

In memoriam Adriaan Jaeggi

Hoe stap je af op een man van een dag?
Hij is het mooiste meisje op een feest
waar niemand jou ergens voor nodig
heeft. Hoe pak je zoiets aan, jofel van hé
je staat toch niet stiekem een beetje
mooi te sterven op mijn tapijt,

in godsnaam maar iets te drinken
geven misschien, gedichten huilen als
een inktvis – hoe spreek je hem aan,
die grote man met zijn mierzoete
morfinelollie in zijn mondhoek
en zijn sombere prognose,

hoe versier je het mooiste meisje
op een feest waarvan je moet toegeven
dat het steeds verder uit de hand loopt:
vensters die niet open gaan, onbetamelijk
gehijg in de gordijnen, gasten verdwijnen
door deuren die er helemaal niet zijn

en in de keuken knipt iemand al uren
het licht aan en uit, aan en uit, aan

Ingmar Heytze