Ik heb al een paar jaar een soort www-vriend: Rob Korfage. Ik ken hem niet fysiek, alleen via de electronische snelweg. Hij werkte eerst in Afghanistan, nu in China. En hij stuurt me zo nu en dan pittige, interessante, kritische beschouwingen. Over mijzelf, over ons allemaal.
Bijvoorbeeld over "onze" houding t.o.v. China.
Ik weet niet eens zeker of ik het met hem eens ben, maar vind wel dat er veel zit in wat hij stelt.
Hier een deel van de mail.
Hier in China, terug uit het Westen, worstel ik met de aanzienlijk negatieve berichtgeving over de Spelen in het Westen. Worstel, omdat ik het Westen, maar ook (hoop ik na 10 jaar) het Oosten begrijp. Nee, ik jok: ik snap het Oosten niet. Maar wat ik zeker weet is dat veel Westerse journalisten en mensen als Erik van Muiswinkel het nog minder snappen. Ik was een maand in Nederland, en ik heb met verve naar ik hoop China verdedigd, en eigenlijk zou dat niet zo moeten zijn. Ik weet, net als ieder ander, dat er veel niet deugt in de wereld. En inderdaad, in China klopt er ook het een en ander niet. Je kan spreken van een onderdrukking.

Aan de andere kant zijn de maatstaven van het westen niet geheel toepasbaar in het oosten. Hier kan een grootmoeder om 12 uur ‘s nachts alleen haar ommetje maken zonder beroofd te worden. Ik kijk, in het vrije Nederland om die tijd, altijd over mijn schouder, en ik ben geen grootmoeder.

We zingen terecht de lof van de democratie, en hoe groot dat goed is, maar we zouden eens moeten begrijpen dat er systemen zijn die horen bij een land en een cultuur.
Aan onze democratie mankeert ook het een en ander. Als G.W.Bush de Chinese President Hu een lesje komt leren over mensenrechten, vergeet hij gemakshalve Guantanamo Bay, waar gevangenen, zonder recht op enig proces, worden vastgehouden, iets wat in China gebeurt, en algemeen wordt afgekeurd.