Soms hou ik van kort-door-de-bocht-stukjes. En als dat dan al een reactie is op een kddb-krantenstukje, dan is er eigenlijk van de kern van de zaak niks meer over.
Ik kreeg van Gabi Schaap, de promovendus die de effectiviteit van berichten in de nieuwsrubrieken NOS-Journaal en RTL-Nieuws onderzocht, een mail over het stukje over de journalistiek.
Goede aanvulling/verdieping van mijn dingetje.
Ik post het dus hier.

Ter verduidelijking: Dat persoonlijker moet u met een korrel zout nemen, dat maakt 'het journaille' ervan ;-) Wat ik zeg (en dat is eigenlijk al lang gemeengoed onder wetenschappers) is dat als mensen zich betrokken voelen bij een nieuwsonderwerp, ze het veel aandachtiger en intensiever verwerken. Waar iemand zich bij betrokken voelt is heel persoonlijk: sommige mensen voelen zich inderdaad vooral betrokken bij de zaken die u noemt, de rest is een ver-van-mijn-bed-show. Maar, en dat is nu zo grappig, je kunt je ook betrokken voelen bij iets dat in een land aan de andere kant van de wereld gebeurt en dat jou ogenschijnlijk helemaal niet aangaat. Dat verschilt dus van persoon tot persoon en van onderwerp tot onderwerp. Wat ik zeg is dat (kwaliteits-)journalisten moeten proberen aan de (deels niet-betrokken) kijker uit te leggen waarom het belangrijk is wat er in Gori gebeurt, of hoe het met de economie staat. Dat doen ze gelukkig ook heel veel. Dat kan zijn omdat het over 'gewone mensen' gaat, of over de portemonnee van de Nederlander. Maar dat kan ook zijn omdat het over iets abstracts als mensenrechten gaat, ik noem maar iets. Ik pleit dus beslist niet voor meningenjournalistiek, sensatie, en al dat soort technieken.

Met vriendelijke groet,

Gabi Schaap
Radboud Universiteit Nijmegen


Ik noemde mijn stukje GRIEZELIG, omdat ik bang ben dat we afstevenen op nieuwsvoorziening zoals in de VS, waar het in de meeste nieuwsrubrieken echt alleen nog maar gaat over de moord om de hoek of het huwelijk van Brad Pitt. De kijkers weten nauwelijks dat er buitenlanden bestaan, laat staan dat ze zich erbij betrokken voelen. Behalve als een zoon/dochter naar Irak wordt gestuurd.