Jean-Pierre Rawie is één van mijn favoriete nog levende dichters.
En niet van mij alleen, dus deze mededeling is nogal loos.
Maar zijn moeder is onlangs overleden en hij drukte zich er poëtisch over uit.


Wat blijft er maar weinig over
als je er zelf niet meer bent -
wat snuisterijen, een pover
bemeubeld appartement;

een stoel, een bed, een commode
en, meeverhuisd tot het end,
dozen met foto's van doden
die niemand meer kent.