Ik word oud. Ik voel het aan mijn water, vooral het water dat zo makkelijk uit mijn ogen drupt, vooral bij ontroering. En die komt snel mensen, tegenwoordig!
Van verdriet huilen wordt minder (goddank), maar bij het minste of geringste komt een kleine watersnood al opzetten.
Memories, Spoorloos, Hello Goodbye, you name it en ik huil hartelijk mee.
Vanavond, geen tranen met tuiten, maar ontroering van binnen bij Het Nahuwelijk, de thema-avond van de VPRO-televisie over al die mensen die met grote inspanning soms proberen na hun echtscheiding de emotionele schade - vooral voor de kinderen, maar ook voor elkaar - te beperken en van de ooit-grote-liefde toch nog iets van vriendschap of familiegevoel over te houden.
Het was een mooie avond (iets minder koddige animaties had van mij wel gemogen), qua inhoud en qua lengte.
Kom er nog maar eens om in de-wereld-draait-door-tijd dat je lekker lang kan meeleven en - denken en -voelen, zonder het gevoel dat je in een rollercoaster zit met een metroman als magisch middelpunt en gasten als figuranten erbij.
Leve de VPRO dat ze dit af en toe nog doen. Op de radio zijn de marathon-interviews al gemarginaliseerd tot een week rond de Kerst, maar op de televisie krijgen we af en toe nog even de tijd.
Overigens is er over het Nahuwelijk (mooie term, tot leven gewekt door Djoeke Veeninga en razendsnel ingeburgerd) een fijn boek met dezelfde titel, geschreven door voornoemde Djoeke Veeninga. Die met Hans Simonse ook verantwoordelijk was voor de thema-uitzending.
Goed gedaan maatje!