Net had ik het stukje getikt over The Ashton Brothers, had ik zitten genieten van de tv-registratie van De Bende van Vier, een uur lang prachtig Nederlands repertoire door Jeroen van Merwijk, Maarten van Roozendaal, Theo Nijland en Kees Thorn. Net wou ik schrijven Waarom hebben we niet minstens elke week zo'n lekker concert met prachtig Nederlands repertoire op de televisie?
Net hoor ik weer een opzienbarend mooi gesprek van Martin Simek met Xandra Schutte (hoofdredacteur De Groene) en betreur ik het moment dat dat voorbij zal zijn, per 1 januari.....enfin, ik was weer eens heerlijk aan het genieten en bewonderen, toen ik een column van 's lands grootste zuurpruim, Max Pam, onder ogen kreeg. In Het Parool van zaterdag 18 oktober.



De column gaat over kunstprogramma's op de televisie. Die volgens deze Max Pam maar niet willen lukken. Allemaal bagger, kritiekloos, oninteressant, overbodig.
Van de Plantage tot en met het meest recente kunstprogramma: Opium tv.
Omdat de Plantage erbij genoemd wordt, en ik me daar nog altijd verantwoordelijk voor voel, wil ik er iets over zeggen.
Pam vindt dat je in zo'n programma (laten we zeggen: de talkshows over kunst) moet kunnen zeggen "...uw boek vind ik volkomen kut." of: "Mijnheer, uw voorstelling was werkelijk waardeloos."
Goed idee meneer Pam, dat levert absoluut een geweldig gesprek op.

O, u vindt mijn boek/voorstelling volkomen kut?
Go. Nou, ik vind dat niet. Ik heb het beste gegeven wat in mijn vermogen lag en als u het niet mooi vond: jammer dan!
Einde gesprek.
Zo'n gesprek, meneer Pam, is geen recensie, de presentatoren zijn geen critici, dat is een ander vak.
De sfeer van zo'n programma mág enthousiasmerend zijn, de gasten die na grondig vooronderzoek uitgenodigd worden verdienen met respect behandeld te worden.
Nodig ze anders niet uit.
Wij huldigden bij de Plantage altijd het principe dat als we iets "volkomen kut" vonden, we er dan geen aandacht aan besteedden.
Er was en is meer dan genoeg moois te beleven op het gebied van de kunsten en er zijn meer dan genoeg mensen die blij zijn met enthousiaste informatie over boeken, voorstellingen, concerten.

Ik huldig dat principe voor mijn blog overigens ook: ik maak iedereen graag deelgenoot van zaken waar ik enthousiast over ben.
Kritisch ben ik liever over oneerlijkheid, stommiteit, valsheid (in mijn ogen dan).

Noem me een flapdrol, meneer Pam, dat ben ik liever dan een zure cynicus.
Ik geniet graag en vind heel veel genot in allerlei vormen van kunst. Of het nou met een grote of een kleine k is.
Of het nou opera of Danny de Munk is.

Ik kan niet wachten tot Max Pam de kans krijgt een kunstprogramma op de televisie te mogen maken.
En ik heb zomaar het gevoel, dat ik dat programma volkomen kut zal vinden.