Een vriendin van mij heeft een passie voor onderwijs.
Ze kan heel veel en wil dat heel graag overdragen op kinderen. Oudere kinderen, kinderen in het voortgezet onderwijs. Voortgezet lager onderwijs in dit geval.
Ze is al wat ouder (58), maar ze paart vakkennis (op het gebied van mode, kleren maken, ontwerpen, patronen maken) aan een jaloers makende vurige levendigheid.
Ze was op haar 30ste vast en zeker precies zo als nu, behalve dat ze nu meer weet.
Ze vertelde me vandaag een beetje een verdrietig verhaal.
Ze heeft sinds een paar maanden een baan als manager op een ROC, een vmbo-school in een Vogelaarwijk.
Veel meisjes op haar afdeling, merendeels allochtoon. Geweldige kinderen zegt ze, gemotiveerd en vaak talentvol.
Vol vuur begon mijn vriendin aan haar nieuwe baan.
Ze is nu drie maanden verder en de moed is bezig haar in de schoenen te zakken.
Niet door de kinderen, integendeel, maar door het management (haar 'baas' is afkomstig van een grote bijna omgevallen bank), door de meeste docenten (merendeels ouder, wachtend op hun pensioen, niet bereid of in staat zich te verdiepen in de cultuur van de leerlingen die een andere is dan toen zij, 35 jaar geleden in het onderwijs begonnen), door de bureaucratie (eindeloze onzin-vergaderingen, elk extra uurtje inspanning wordt als overwerk geschreven, waardoor alles peperduur wordt), door de torenhoge salariskosten waardoor voor projecten voor de kinderen vrijwel niets overblijft.
De kinderen zijn super gemotiveerd, zegt mijn vriendin, maar ze worden eigenlijk in de steek gelaten door verwende ouderwetse docenten die hun leerlingen niet met de broodnodige inspiratie en aandacht tegemoet treden. De jongere docenten die wel willen raken gedemotiveerd en lopen tegen een muur van lamlendigheid op.
Ik hoop zo dat mijn vriendin haar strijd niet opgeeft.
En ik hoop ook zo dat dit toevallige inkijkje in een vmbo-school niet exemplarisch is voor dit soort onderwijs.
Wie de schoen past trekke hem aan.