Van al het eten op de wereld, voor zover ik dat ken, is ZUURKOOL by far mijn lievelingskost.
En vanochtend had Martin Bril in zijn column in de Volkskrant weer zo'n spijker op mijn kop: een prachtige beschouwing over landschap, leegte, witte kolen, uitmondend in een kleine ode aan ZUURKOOL. En omdat ik dat stukje gevoel zo deel, inclusief de choucroute-sensatie in Brasserie Terminus-Nord in Parijs, heb ik het uit de column gelicht om er een klein verlekkerd lampje op te zetten.

Witte kool.
Van witte kool komt zuurkool, herinnerde ik mij, en on-
danks het ochtendlijke tijdstip had ik daar ineens ontzet-
tend zin in. Stamppot zuurkool, met worst en meegekook-
te speklappen, zoals mijn moeder het maakte, choucroute
zoals zuurkool in Parijse brasserieën gegeten kan worden,
met tal van worsten en casselerrib. De meest voor de hand
liggende brasserie voor deze consumptie schoot me ook
meteen te binnen –Terminus, tegenover de ingang van het
Gare du Nord. En dan oesters als voorgerecht. Als ik me
niet vergis, rijdt er een Thalys die precies rond lunchtijd in
Parijs arriveert. Volgende week maar eens doen.