tussen Peter R. de Vries en Freek de Jonge, bij Pauw & Witteman.
De één omdat hij met de bekende mengeling van vasthoudendheid, journalistiek topwerk en uitgekiend mediabeleid weer een lekkere scoop heeft: Joran van der Sloot handelt in Thaise meisjes.
De ander omdat hij misselijk wordt van het showelement van die ene, de weerzin samengebald in dat beeld van Peter R. de Vries dolblij met de Emmy Award naast de moeder van de vermoorde Natalee Holloway.
Het is ook een lastige kwestie.
Ik laveer ook altijd tussen de weerzin en de bewondering.
Ik bewonder Peter R. de Vries om zijn journalistieke werk en zijn vasthoudendheid om onrecht aan de kaak te stellen (denk aan de Puttense moordzaak).
Maar het uitventen en uitmelken van zijn verrichtingen op de televisie hebben iets stuitends. Scoren over moord en doodslag voelt niet lekker.
Alleen: Freek als rabbiate calvinist, als pleitbezorger van iets wat ineens AWARENESS (??) heet, zijn woedende uitval tegen De Vries afrondend met een glazuur-barstende smartlap over Uruzgan (?), dat deed bij mij de wijzer krachtig uitslaan naar Peter R. de Vries. Dat was echt vlek op vlek.
Gelukkig beende Freek weer voortijdig het beeld uit, jammer genoeg geen rode wijn om over Peter de Vries te gooien.
(Ik heb dat zelf ook eens mogen meemaken, toen Adelheid Roosen Freek irriteerde in de Plantage en hij middenin de uitzending het pand verliet en ik herinner me de plezierige spanning die die scène bij mij teweeg bracht. Er zou nog lang over nagepraat worden, nou, wanneer bereik je dat met zo'n saaie talkshow?)
Ik weet zeker dat, zoals Peter de Vries smult van sappige zaken rond moorden en boeven, Paul & Witteman smullen van sappige ruzies aan hun tafel.
En ik geef ze geen ongelijk.