één van mijn favoriete columnisten, schrijft vanochtend, 8 november, in de Volkskrant het volgende:

T i j d ge e s t
Bert Wagendorp

Barack Obama is naar de gym geweest, hij heeft
met negen regeringsleiders gebeld (niet met Jan
Peter Balkenende; blijf bij die telefoon, Jan Peter!)
en hij heeft met zijn dochters gespeeld. Heel goed.
De vreugde was hier minstens zo groot als in Amerika
en het had niet veel gescheeld of we waren dinsdag-
nacht ook dansend de straat op gegaan. Maar na een
paar dagen begint het besef toch te komen dat ze in
Amerika de Amerikaanse president hebben gekozen.
Hoe graag we Obama ook een beetje onze president
zouden maken, het is die van hen en niet die van ons.
Maar deze tijd, Obama’s era, is ook die van ons, dat is
een troost. De tijden zijn niet historisch, omdat Obama
is verkozen tot president van Amerika. Het is eerder an-
dersom. Dat hij is gekozen tot president van de VS, is
een teken des tijds en een teken aan de wand. Hij is
geen messias, hij gaat ons teleurstellen, maar er gaan
ook dingen veranderen.
Het hangt in de lucht en het tikt: de tijdgeest.
De conservatieve ‘denker’Bart
Jan Spruyt zat er in de verkiezingsnacht ronduit verslagen bij,
aan tafel bij de NOS in Washington.
Spruyt (44) is toch al een ouwelijk type, dat onlangs in deze krant
nog heftig bleek terug te verlangen naar de CHU (de Christelijk
Historische Unie van de freule Wittewaal van Stoetwegen, opge-
heven in 1980), maar nu leek hij helemaal rijp voor een
aanleunwoning en een rollator.
Zo jong nog, illusies kwijt en in de knop gebroken.
Spruyt probeerde het nog even met een paar cynische
opmerkingen en enkele vage verdachtmakingen aan
het adres van Obama uit het internetriool, maar het was
al duidelijk: hier sprak een verbitterd en verslagen man.
Over en uit, met Bart Jan Spruyt.
Hoe moet het nu verder, met de Spruyts, de Kinnegings,
Livestro’s, Cliteurs, Vinks, Ellians en de De Winters, de ‘denkers’,‘publicisten’
en ‘rechtsfilosofen’, die tot voor kort nog zo triomfantelijk en vol zelfvertrou-
wen –zeg maar gerust zo arrogant als de pest –de zegeningen
van het neoconservatisme predikten?
Van de filosoof Andreas Kinneging verschijnt in de
Vo l k s k r a n t om de twee weken een brief over liefde, seks
en gezinsleven. Er staan in deze krant natuurlijk wel vaker merkwaardige stukken
van auteurs aan wie duidelijk een steekje los is –dat is ook best leuk –maar met
Kinneging in de kolommen overtreffen we onszelf.
Ik lees zijn liefdesbrieven tegenwoordig als een hogere vorm van absurde ironie, en dat werkt. Meestal heb ik aan het eind de slappe lach van Andreas’bizarre jaren-
vijftigpastiches en rol ik snikkend van de bank.
Maar goed, er komt een keer een eind aan die briefwisseling –dat mag je tenminste hopen –en dan staat ook Kinneging met lege handen.
Je kunt niet dóórgaan met lachen om iemands totale wereldvreemdheid en
van die doorstart van Opinio hoor je ook niks meer.
Opmerkelijk, hoe die mannen plotseling volkomen náást de tijd blijken te staan. Door kredietcrisis en Obama zijn ze bijna van het ene moment op het andere vol-
komen gedateerd. Binnen een paar weken een hele denkrichting over de uiterste houdbaarheidsdatum.
Barack Obama, president-elect, brengt het Hollandse
publicistendom een harde klap toe!

en als iemand zo goed verwoordt wat je zelf vindt, waarom zijn column niet pikken?