ik geef meteen toe dat ik geen mooi karakter heb.
Daardoor maakte gisteravond bij het kijken naar Eén Vandaag, 'de week van Maarten van Rossem', mijn hart even een héél vrolijk sprongetje.
Het was, binnenin het Van Rossem-item, een stukje van zijn optreden bij De Wereld Draait Door. Donderdagavond, the day after.
Arend Jan Boekestijn zat aan tafel met Maarten van Rossem (en Felix Rottenberg).
Discussietje van niks, Boekestijn - pro MacCain - moest zijn afgang dekken, Van Rossem en Rottenberg (Obama-fans) glorieerden, oninteressant moment.
Boekestein zat nog wel hoog te paard, als altijd pedant, slecht articulerend, hij heeft zo'n ietwat luie, ouderwetse, hooghartige toon, zo van ik-leg-het--nog-wel-een-keer-uit-al-word-ik-hier-doodmoe-van.

en toen kwam dat Mooie Moment. Als altijd als de uitzending afgelopen is (dan worden, weet ik uit ervaring, de Echte Gesprekken gevoerd) en men zich er niet van bewust is dat er nog camera's lopen, in dit geval dus voor Van Rossems Eén Vandaag-portret.
En toen liep Arend Jan met boter en suiker in zijn eigen zwaard: hij zei wat hij vond van de VVD-fractie

tja, als Hij, Arend Jan, maar leider van de fractie was, in plaats van Mark Rutte..


en toen ik dat zag, gisteravond, dacht ik Daar zijn we misschien mooi vanaf, van die pedante kwaker, van Arend Jan Boekestijn.
Het is nu zondagmiddag.
Wat zal Arend Jan nu doen?
Bellen? SMS-en? Vrienden zoeken? Zijn vrouw uitschelden? De kinderen Boekestijn de studeerkamer uitjagen?
Sterk overwegen om een eigen rechtervleugeltje tussen Rita, Geert en Mark op te richten?
Want dat plekje op die stoel van Hans van Baalen zal toch wel niet voor hem warm gehouden worden?