Ze zat, lichtelijk bevroren, met een gebakken glimlach op haar gezicht, in Nova. Clairy Polak ondervroeg haar indringend, niet vijandig, niet meehuilend.
Het gesprek was onthullend en beschamend voor de cultuur van de top van de Partij van de Arbeid.
Iedereen rond Ella Vogelaar wist dat ze moest vallen, de opvolger was allang gepolst, alleen Ella Vogelaar wist het niet.
Het was een vies zaakje tussen de partijvoorzitter, de fractievoorzitter, de partijleider.
De fractie wist het ook niet.
Ella Vogelaar wist het niet.
Eberard van der Laan wist het wel, die moest zijn zaakjes tenslotte ook omgooien.
Een schandelijke gang van zaken!
Ton Planken, politiek analyticus, gaf hier glashelder zijn mening over: lelijk spel.
En dan de glashard liegende Wouter Bos in het gesprek met de (vice-)minster-president, pal na Nova.
Afgrijselijke mensen, afgrijselijke partij.
Wouter Bos wilde aanvankelijk wel een progressieve, zeg maar genuanceerde koers in het integratiedebat, geen polarisatie. Later wilde Bos gewoon een Wilderskloon in zijn kabinet, polariserend, spierballentaal, kutmarokkanentaal, want dat trekt de onderbuikstemmers en die heeft de Partij van de Arbeid hard nodig.
En die krijg je niet met genuanceerd opereren en bijpassend ingewikkeld taalgebruik.
Wat een weerzinwekkend politiek spel!
Gelukkig zijn er voor de fatsoenlijke progressieve stemmers alternatieven voor de Partij van de Arbeid: D66, Groen Links, SP, Partij voor de Dieren.
Jammer dat er volgende week geen verkiezingen zijn.
Afstraffen die handel!