| |
ELLA
door Bert Wagendorp
En als Ella Vogelaar die Rutger van GeenStijl nou
eens zón gemeen hard knietje had gegeven dat de
ballen achter zn dooie ogen waren geschoten? Als
ze Jort Kelder bij Pauw & Wittemannou eens aan zn bretels
over de tafel had getrokken en hem aan zn oren de
hoek in had gekatalpulteerd? En als ze daarna rustig en
bedaard een hele fles rode Bordeaux leeg had gegoten
over het zuigende schrijfstertje Heleen van Royen?
Als ze Wilders nou eens zo genadeloos op de huid had
gezeten dat diens knattergakhem tot voor de poorten
van de islamitisch-joods-christelijke hel had achtervolgd
en hij huilend om genade had gesmeekt?
Dan waren de dingen toch anders gelopen, denk ik.
Maar juist dat ze dat allemaal niet deed en de vernederingen
en beledigingen over zich heen liet komen, dát maakte haar
natuurlijk rijp voor het mes in de rug.
Ik had eerlijk gezegd wel vertrouwen in Ella Vogelaar.
Blij dat er iemand aan het bewind kwam
die integratie en catastrofe niet in elke zin aan elkaar
koppelde. Dat zei Wouter Bos trouwens ook, na een paar
maanden ministerschap: Ze heeft de hysterie uit het integratiedebat gehaald.
Te veel, vindt-ie nu.
Presentatie gaat voor inhoud, in de moderne democratie
misschien is dat trouwens altijd wel zo geweest.
Maar Ella Vogelaar heeft nooit willen aanvaarden dat de
mediacratie van 2008 niet vraagt om nuance of een bezonken oordeel,
laat staan om relativering.
En dat het gaat om een imago van daadkracht, doortastendheid en
zelfverzekerdheid onder alle omstandigheden. En vooral om de
oneliners van een mannetjesputter.
Hoe pakt u de integratie aan?
Ik prop ze desnoods eigenhandig een zure haring
door de strot en ik leer ze hierbij alvast een paar echte
Hollands woordjes: meedoen of opzouten!
Pas als dat in orde is, kun je aan het werk.
Dat onderschatte Ella Vogelaar. Ze sloeg te vaak een
relativerende toon aan. En als die op weerstand stuitte,
dansten onbegrip en verbazing in haar ogen.
Ze wilde authentiek blijven, zegt ze in een interview
vandaag in de Volkskrant.
Dat ligt moeilijk, vooral als je authentiek kwetsbaar bent, zoals Vogelaar.
Dan word je geslacht.
Niet voor niets werden de confrontaties met Castricum, Kelder,
Van Royen en Wilders donderdagavond in het Journaal
gebruikt om het ministerschap van Vogelaar kort samen te vatten.
Een juiste keuze. Het waren de bepalende momenten in haar politieke loopbaan
en de nagels aan haar doodskist.
Ella Vogelaar zal worden herinnerd als de minister die
niet wist hoe ze moest reageren op een proleetje met
een camera dat haar minutenlang het bloed onder de
nagels vandaan treiterde. Alles was goed geweest, echt
alles, maar niet wat ze deed: niks en hulpeloos kijken.
Je kunt wel braaf beginnen over Ellas problemen met
de woningcorporaties, de financiering van de pracht-
wijken en de registratie van Antilliaanse jongeren, maar
dat heeft met het drama niets van doen.
Het is veel simpeler. Ze was intelligent genoeg en had
de kennis, ambitie en visie. Maar ze miste de verdorven
ziel en het overlevingsinstinct van de geboren politicus.
Volkskrant, 15 november 2008
16 11 08 - 01:59
|
