De zaterdag is bijna voorbij.
Ik heb de hele dag geprobeerd de vieze smaak die ik vanochtend bij het wakker worden al in de mond had over de PvdA weg te krijgen.



Vanochtend hoorde ik Mariëtte Hamer bij Tros Kamerbreed (Radio 1) stuntelen en liegen en doorgemediatraind drammen over de politieke moord op Ella Vogelaar.
(Overigens mailde Saskia mij, n.a.v. haar foto: Onbegrijpelijk dat Wim de Bie nog steeds niet ontmaskerd is…)
Over de verstandige taal van Alexander Pechtold walste ze met plompe klompen heen, het was afgrijselijk om naar te luisteren.
Ik zag ook nog beelden van een Partij-bijeenkomst waar Wouter Bos met een arrogante leugenachtige nepglimlach Ella Vogelaar ook nog even het graf in prees ("inhoudelijk was er geen verschil van mening over het integratie-beleid!") en haar tussen de regels door als leugenaar wegzette ("ik laat mevrouw Vogelaars beweringen voor wat ze zijn, ik ga niet met haar in discussie via de camera's") en ik heb het gevoel gehouden dat Ella Vogelaar op de meest onparlementaire manier pootje gelicht is. De lafste manier denkbaar. Weken voorbereid zonder dat zij het zelf wist.
Dat is de ergste krenking denkbaar (net als in een relatie): je wordt belazerd, iedereen om je heen weet het behalve jij.
Iedereen te laf om tijdig met je te praten en te zeggen "We moesten maar eens uit elkaar gaan."
Op zo'n partij wens ik niet te rekenen in deze tijden van crisis.
Nu ga ik heel lang mijn tanden poetsen.