Het is misschien vervelend voor alle lezers van dit blog die geen deel hebben aan het mooiste filmfestival ter wereld, elk jaar weer, het IDFA (Internationaal Documentaire Festival Amsterdam).
Ik kan, in de nadagen van mijn carrière, het me permitteren om een intensief IDFA-programma samen te stellen, zoals ik trouwens al jaren elk jaar doe, ook toen ik nog volop in het arbeidsproces zat. Maar nu ben ik helemaal vrijwel vrij.
Vandaag, vrijdag 21 november, begon het IDFA voor mij met de beroemde VPRO-dag, een selectie van documentaires, gemaakt door de 'documentaire-vrouw' van de VPRO.
Bijna altijd een heerlijke dag, van 10 uur 's ochtends tot middernacht, in Tuschinski (waar het hele IDFA plaats vindt, evenals in Pathé de Munt en OBA).
Het is niet te doen alle documentaires van vandaag na te vertellen, ze waren stuk voor stuk de moeite waard, zij het dat, zoals bijna altijd bij IDFA-documentaires, ze meestal iets te lang zijn.
Ik regel dat ongemak zelf, door af en toe een beetje weg te dommelen.
Vandaag reisden we van India (Hair India), via Burma (Burma VJ), de Abu Ghraib-gevangenis in Irak (Standard Operating Procedure), Congo (Episode 3 - Enjoy Poverty), Auschwitz (Pizza in Auschwitz), Frankrijk/New York (Man on wire), naar Kiev (The English Surgeon). Om jullie de waarheid te zeggen, deze laatste docu draait op dit moment nog en ik zit thuis dit stukje te tikken. Ik had namelijk al zoveel goeds gezien (één na beste: BURMA VJ, over de volksopstand in Burma, met de monniken, en een klein groepje mensen die met handycams, mobieltjes, laptops informatie hierover naar buiten gesmokkeld hebben), dat ik een hersenchirurg die naar Kiev gaat om daar de collega's te leren operen niet meer trok.
Vooral ook omdat MAN ON WIRE me eigenlijk zo geënerveerd heeft dat er niets meer bij kon in mijn hoofd.
Ik geef een korte beschrijving van deze adembenemende film.
De Twin Towers in New York zijn sinds 9/11 op ons netvlies gebrand. Terreur en dood zijn onlosmakelijk verbonden met deze bouwwerken.
En dan krijg je plots een film als 'Man on wire' te zien.
De Fransman Philippe Petit kreeg het idee in de wachtkamer bij de tandarts. Hij was toen een jaar of 15. Terwijl hij in de krant bladerde, viel zijn oog op de bouwplannen van het WTC-complex.
Zijn droom was geboren: hij zou op een koord van de ene toren naar de andere wandelen. Koorddansen was al van jongsafaan zijn lust en zijn leven.
Zes jaar voorbereiding later, in augustus 1974, staat Petit op het dak van de wereld.
Samen met een groep hechte vrienden en mensen die hij speciaal voor de opdracht aansprak, bereikt hij het ondenkbare.
Zonder vangnet of beveiliging danst Petit op een koord, stiekem en na zorgvuldige voorbereidingen, gespannen tussen de twee toerens.
Dertig jaar later vertellen zij minutieus over het proces tot en met het magische dansen tussen de torens.
De droom van Philippe Petit die waar werd. En wat gebeurde daarna???
Archiefbeelden, gedramatiseerde reconstructies en getuigenissen wisselen elkaar af in een levendige documentaire die je meeneemt naar de sensatie van de jaren '70.
'Man on wire' is niet alleen een verslaggeving van iets wat op zich al wonderlijk is, maar brengt het verbluffende avontuur tot leven. Onwaarschijnlijke beelden (het lijkt of alles gefotografeerd en gefilmd is, tot en met het magische moment, je snapt niet hoe die filmbeelden gemaakt zijn) maken Man on wire tot een ontroerende thriller, waarbij de beladen Twin Towers ook al grote emoties oproepen. De torens krijgen een enorme menselijkheid en ontroeren. 'Man on wire' is de juiste film op het juiste moment!
En hij komt in de bioscoop, in februari 2009.
Onthoud deze tip!
