Een tijdje bijna niet kunnen schrijven, omdat ik me heb ondergedompeld in het IDFA, het documentairefestival in Amsterdam.
Het is nu vrijdagavond, ik heb vanmiddag een film gezien die me zo heeft geëmotioneerd dat ik mijn kaartjes voor vanavond heb laten verlopen.
Deze film heet ROUGH AUNTIES, gemaakt door de engelse documentairemaakster Kim Longinotto (die ook al eens over vrouwen die wilden scheiden in Iran een prachtige film heeft gemaakt).
Rough Aunties gaat over een kleine groep strijdbare vrouwen in Zuid-Afrika, die vechten voor bescherming en eerherstel en genezing van verkrachte, mishandelde, verlaten kinderen en die proberen de daders achter de tralies te krijgen. Bovendien is hun inspanning erop gericht de kinderen te laten praten over wat ze is overkomen en begrip te kweken bij de omgeving van de kinderen.
Hun project heet Bobbi Bear, omdat ze de getraumatiseerde kinderen hun verhaal laten vertellen aan en tekenen op fel gekleurde teddyberen.
Dit klinkt allemaal braaf en correct, maar de film is zo hartverscheurend en raakt je zo diep in het hart, dat je, althans ik, na afloop, als je tranen zijn gedroogd, niets anders weet te doen dan naar de website van de ROUGH AUNTIES te gaan en geld over te maken.
Ik hoop ontzettend dat een omroep deze film aankoopt, want hij moet gezien en beleefd worden!
En dat misschien iemand die dit leest ook naar hun site gaat en een heel klein beetje doneert voor deze onvermoeibare, fantastische vrijwilligsters.



Overigens heb ik op het IDFA niet alleen films over 'blinde Tibetanen op pakezels' gezien (niet één zelfs) zoals Aaf Brandt Corstius vanochtend in NRC.Next schreef.
Dat soort films ook (arme Polen, arme Congolezen, arme Pakistani, verwaarloosde Indiase weduwes... ze hebben allemaal hun vaak geweldige documentaires en ik heb er heel wat gezien), maar wat heb ik genoten van het portret van Valentino, de modekoning. Van de intieme film over Vaclav Havel. Van de spannende documentaire over de weduwe van de shah Iran, Farah Diba, gemaakt door een Iraanse filmmaakster wier broer door het toenmalige Sjah-regime is vermoord en die wegens communistische activiteiten in Zweden is gaan wonen. Het concert van Johnny Cash in de Folsom prison was onderwerp van een documentaire. Een leuke film over de punkgroep Soulwax en een brutaal filmpje over het waxen van het schaamhaar. En natuurlijk, een topper, Man on Wire, waarover ik al schreef. De koorddanser die na jaren voorbereiding zijn droom waar maakte: dansen op een koord tussen de 2 Twin Towers!
Ik bedoel maar: het IDFA biedt, als je het goed uitzoekt, een ongelooflijk scala aan documentaires waardoor je vanuit je luie stoel allerlei werelden zomaar voor een habbekrats voorgeschoteld krijgt. Wat een genot!
Elk jaar, laatste week van november, is dat IDFA er.
Zorg vooral dat je er ook een keer, al is het maar één dag, bij bent.