Neelie Kroes is een belangrijke dame, ze is Eurocommissaris Mededinging.
Ze gaat over concurrentie in Europa en beslist over al het al dan niet toestaan van hulp aan banken, ze moet opletten dat er geen oneerlijke concurrentie ontstaat als banken en bedrijven staatssteun krijgen.
Ze hield logischerwijs een ingewikkeld verhaal, want het is ook een ingewikkelde zaak.
Ik vond het danook onzin dat Nilgün Yerli het domme blondje ging uithangen. "Ik begrijp dit niet, het zijn allemaal woorden, ik raak zoek."
Mevrouw Kroes legde het best duidelijk uit, zo duidelijk als ze dat in dit stadium in haar positie over deze moeilijke materie kon.
Alleen: ik raakte af en toe ook zoek. Dom zwartje.
En dat kwam door haar nagels.
Grote lange scherpe vuurrode net aangebrachte en gelakte kunstnagels.
Nagels als bloederige klauwtjes.
En ik raakte even zoek doordat ik dwars door haar betoog heen (dat er ook op neerkwam dat ze dag en nacht 7 dagen per week moest werken) ging zitten piekeren: Wanneer heb je bij de nagelstyliste gezeten? Of heb je je grote beslissingen moeten nemen terwijl intussen een dametje je nagels aan het knippen en plakken en vijlen en lakken was?
Dat beeld moest even wegtrekken voor ik me weer kon concentreren op het Europese verhaal.