Feestvreugde alom: Erica Terpstra is 40 kilo lichter! Jammer voor alle wrede grappenmakers die zich jarenlang vrolijk hebben gemaakt over haar omvang. Dat heeft mij plaatsvervangend altijd pijn gedaan. Zij speelde steeds de tof meelachende kanjer, maar ik heb altijd vermoed dat ze wel degelijk leed onder haar gewicht (niet alleen fysiek), zoals ik dat denk van iedereen met een dergelijk overgewicht. En haar euforie van nu ziende denk ik dat ik gelijk had.

Jaren geleden, toen ik een boek schreef over de lasten van dik zijn, het verdriet, de zwaarte van het leven met obesitas, vroeg ik haar of zij hieraan wilde meewerken. Ik wou heel graag met haar praten over ons gezamenlijke probleem. En omdat ik haar erg leuk vond, en tof, dacht ik dat ze dat vast wel zou doen.

Nou, geen sprake van. Ze vond dik zijn geen onderwerp, ze zat er niet mee en zou er nooit in het openbaar over praten. Over sport ja. Over politiek, zeker. Maar over dik zijn, nee. Dat was haar probleem helemaal niet.

Dat is nu wel anders. Het is haar gelukt, ze leeft in de mij bekende vreugde van het slank(er) zijn en nu mag iedereen het weten.

Niemand weet beter dan ik hoe gigantisch haar meer dan Olympische prestatie is. Sporten, een diëet, een personal coach en een spulletje in een zakje, van een bepaald merk dat ze in DWDD niet mocht noemen, want dat was reclame. Maar dat spulletje in dat zakje, dat is de Redding, dat kan ze iedereen aanbevelen. Hoe het heet komen we te weten als we haar boekje HELP IK VAL AF kopen ("vrijdag in de winkel"). Dubbele reclame, een win-win-situatie voor Erica en de fabrikant.

En dat vind ik toch jammer. Dat ze zich heeft laten gebruiken door een fabrikant van een vermageringsmiddel. Er zijn veel van dat soort hulpmiddelen op de markt. En ze helpen vast ook, voor zolang als het duurt. VOOR ZOLANG ALS HET DUURT. Maar Erica als uithangbord, slank en wel, dat flatteert toch minder.