Het was niet te geloven: we waren erbij!!! Het concert van Woody Allen, vanavond, zondag 21 december, de langste nacht was al begonnen en wij werden ondergedompeld in het wonderlijkste concert dat misschien ooit in Paradiso in Amsterdam was gegeven. Woody Allen en zijn New Orleans-style jazzband speelden anderhalf uur bijna onbewogen de heerlijkste vijftiger jarenmuziek. Zat er in de 6 middelbare heren (banjo, trombone, trompet, drums, piano en bas) nog wel enige beweeglijkheid, de ster van de avond, Woody Allen, zat het hele concert door met neergeslagen ogen, enigszins onderuitgezakt, benen over elkaar geslagen, bijna meditatief maar heel strak de klarinet te bespelen. Ze speelden allemaal goed, de muziek flonkerde en Woody Allen is een goede klarinettist, maar de meest non-performing performing artist die ik ooit op planken heb mogen zien.

De muziek toverde me terug op de schoolfeesten in de vijftiger jaren, waar we dansten op de muziek van de New Orleans Seven (of Syncopators), onze eerste coca cola dronken uit de ijskistenbar met Coca Cola-parasols erboven en hopeloos verliefd waren op jongens die ons niet zagen. In mijn geval dus: Peter Müller, de latere A.L. Snijders (zie in het archief 31.10.08).

Maar terug naar nu, naar Woody Allen. Mager als een garnaal, de wijde bandplooibroek tot hoog boven de taille opgetrokken, bruin/beige streepsokken, overhemdje met opgerolde mouwen. Misschien heeft hij twee keer heel even de zaal ingekeken, misschien heeft hij twee keer heel even geglimlacht en iets gezegd tegen de trompettist naast hem, misschien heeft hij twee keer heel kort gezegd dat het een pleasure was om voor ons te spelen wat we niet aan hem afzagen, maar heel zeker konden wij onze ogen niet van hem afhouden. Toch sensationeel om deze neurotische meester van de film zo vlak voor je te zien, helemaal opgaand in zijn spel, alsof hij in een diepe meditatie verzonken was. Het was prachtig!

Voor we gingen hadden we de documentaire WILD MAN BLUES gezien, een documentaire van een paar jaar geleden (IDFA-bezoekers, weten we het nog??) die o.a. gaat over zo'n Europese toernee maar vooral over de geestige neuroot die Woody Aronson, zeg maar Allen, is. En dat dat geen wonder is als je het hilarische bezoekje van Woody en zijn vriendin Soon Yi Previn bij zijn ouders ziet. Geweldige docu, zeker als je daarna Woody-in-echt mag zien en horen.

Tegen de zin van mijn gezelschap heb ik stiekem wat foto's gemaakt, geen topkwaliteit, maar toch... het zijn de eerste!!