't Zit er op, onze Kerstviering. Drie dagen bijna non stop gekeken, fijne series, alhoewel we steeds kritischer worden met ons Kerstkijkgroepje: 3 series hebben ons niet langer dan 4 afleveringen weten te boeien, 1 dubbele aflevering van 24 (samengebald in 2 uur) was fantastisch en de hit van onze kerst heet MAD MAN. Dat is een Amerikaanse serie, uitgezonden door de BBC, van 13 afleveringen. Speelt in de reclamewereld in de vijftiger jaren. Er wordt excessief gerookt, gedronken, geïntrigeerd, vrouwen worden ouderwets behandeld, mannen zijn supermacho's en dit alles prachtig gespeeld, geregisseerd, geschreven...Een verrukkelijke serie. De 24-film is voor de 24-fans een lekkere herinnering aan de volledige 24's (die waarschijnlijk volgend jaar weer komt, maar door de schrijversstaking dit jaar niet volledig tot onze beschikking was). De 24-film-van-2-uur is overigens een paar maanden geleden door RTL5 (geloof ik) uitgezonden. Behandelt de problematiek van Wit Licht, de kindsoldaten, maar ongezien overschaduwt Jack Bauer Marco Borsato. Kan niet anders.

En toen ik vannacht thuis kwam zag ik tot mijn verrassing dat een programma waaraan ik zelf had meegewerkt (en niet had opgenomen) de hele nacht door werd herhaald. Het was IN DE SCHADUW VAN HET NIEUWS, een praatprogramma onder leiding van Wilfred Kemp (KRO) en het ging vanavond, uiteraard, over dik zijn en afvallen. Om de tafel zaten Marijke Helwegen, Catherine Keyl, Erica Terpstra en Han Peekel (tv-maker/producent). Mijn bijdrage was opgenomen, ik vertelde over mijn gastric bypass en hoe blij ik uiteindelijk ben met mijn gewichtsverlies na talloze talloze diëetpogingen.

Waarom ik dit hier vermeld is vanwege deze Han Peekel, een hele dikke man. Doet er niet toe. Alleen: hij liet zich nogal laatdunkend uit over mij en mijn gedaanteverwisseling. Hij herkende me niet en liet duidelijk merken dat hij het geen verbetering vond.

Nu is die Han Peekel iemand die mij al jaren niet lekker zit. Ooit heb ik (en ik was lang niet de enige) werk voor zijn toenmalige bedrijf gedaan. Ik weet niet meer precies wat, maar ik zou ervoor betaald worden. Nu is meneer Peekel is iemand die als het hem uitkomt failliet gaat en daarna gewoon weer opduikt en opnieuw begint. Alleen: heel veel mensen kunnen dan naar hun geld fluiten. Bij mij was het geen gigantisch bedrag, maar ik had ervoor gewerkt en heb naar mijn geld kunnen fluiten. Na eindeloos bellen mijnerzijds hoorde ik dat zijn bedrijf op de fles was en dat was dat. Hij stond (of staat?) om deze handelwijze bekend. Daarom borrelt bij mij nog altijd een kleine woede op als ik hem zie. Nu herkent hij mij niet meer. Met 45 kilo meer kende hij me kennelijk wel. Dat wist ik niet, daar heb ik nooit iets van gemerkt. Misschien had hij gewoon per ongeluk mijn banknummer niet, om fatsoenlijk af te rekenen. Wat ik wel zag vanavond is, dat hij er nooit een hap minder om heeft gegeten. En nog altijd de clown is die vroeger ook al was.