Gisteren schreef ik over mijn afkeer van de hossende, zuipende massa's die tegenwoordig de feestvreugde in Amsterdam verstoren op Koninginnedag. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik de stad kon ontvluchten en in vredige rust, voor de televisie, Koninginnedag kon meebeleven. Ik verheugde me wel op het goede oude défilé, vond de koninklijke familie er kek en modieus en vrolijk uitzien, tot het drama zich voltrok. Een (vermoedelijke) gek die met zijn auto als moordwapen een aanslag wilde plegen op de koninklijke familie en in plaats van hen een 18-tal burgers trof. Vier doden op dit moment, 14 zwaar- en minder zwaar gewonden, de vlaggen halfstok, feestvreugde sloeg om in verdriet. Passend verwoord door de Koningin, die met een diepe zucht haar gevoel uitte. Amsterdam kan nu, het is na 6 uur in de avond, de feestelijkheden niet helemaal afgelasten, omdat er eenvoudigweg veel te veel volk op de been is dat een heenkomen zal zoeken als ze niet kunnen feesten met zang en dans. Die niet collectief hun oranje opblaaskronen zullen afzetten, de biertappen laten voor wat ze zijn en rustig naar hun woningen terug gaan. Het feest must go on, zij het in iets bekorte vorm, aldus burgemeester Cohen. Verbijsterend. Met zwaar gemoed wacht ik tot ik treurig naar huis kan, want nu zijn de afzettingen rond mijn huis nog niet weg, dat zal nog tot laat in de avond duren.

Hij komt er weer aan, de hel die Koninginnedag-in-Amsterdam heet.

Als je houdt van hossende massa's, mensen-infarcten in de binnenstad, bergen afval, plassen bier, trommelvliezen doorborend lawaai, kom dan naar Amsterdam op 30 april. Er zijn trouwens hele campagnes om iedereen uit de provincie hierheen te krijgen. Terwijl de Amsterdammers die vroeger genoten van Koninginnedag in de stad nu uit alle macht proberen de stad te ontvluchten.Natuurlijk zijn er nog altijd kinderen die barbies verkopen of viool spelen, maar ze gaan ook onder in de massa's.

De maatregelen om de bende in de hand te houden zijn draconisch: niks mag meer, overal politie, ME-busjes, ver- en geboden. Gevolg: geforceerde "feestvreugde" die doet denken door drank en drugs opgehitste wilde stam-rituelen.

Hierbij sluit ik me aan bij een wanhopige oproep van Marjolijn van Oordt in het Parool van vandaag, maandag:  Als je in Amsterdam komt stappen, doe dan net alsof je thuis bent. Dus: ZEIK NIET TEGEN MIJN GEVEL, KOTS NIET TEGEN MIJN DEUR EN SLA MIJN PORTIER NIET IN ELKAAR.

zure stukjes over het verdriet van Nederland over de dood van Martin Bril.

Lees: Youp (zeg maar Joep) van 't Hek, NRC van zaterdag 25 april.

Maar ook in andere kranten komen de bitse tegenstukjes. Het gaat over 'herdenkingsgekte' en dat Martin Bril hier zelf ook zijn bedenkingen tegen zou hebben.

Ik denk dat Bril als (bijna) geen ander met zijn toon, zijn benadering, zijn milde observaties heel erg veel mensen in het hart heeft geraakt. Waarom anders zoveel verdriet, zoveel reacties?

En of hij nors was of onaardig of wat dan ook, kan ons helemaal niks schelen. We betreuren geen huisvriend, geen minnaar, geen familielid. We betreuren een schrijver die in deze zure tijd mildheid en poëzie bracht. Elke dag. Meerdere malen, op meerdere podia. In de traditie van Remco Campert, en van wijlen Simon Carmiggelt.

En volkomen tegengesteld aan het lawaai van Youp Van 't Hek.

in de Volkskrant van vrijdag 17 april 2009

Gisteren postte ik de foto van mijn kussensloop.

Vanavond, net, in de auto, hoorde ik dat Martin Bril is overleden. Ik was er al dagenlang verdrietig over. En ik kreeg onderstaande reactie van een lezeres.

   " op hetzelfde geruststellende credo slaap ik( erkende angsthaas) ook  al jaren de slaap der onnozelen. de gedachte om martin bril met zijn  eigen credo wat op te beuren in deze ellendige periode was ook bij  mij op gekomen. maar het leek me als gezond mens wat makkelijk  praten tegen een ziek man die nu zo heel duidelijk niets wil missen  en zeker niet zijn leven.

ik hoop dat bril de relativiteit waarmee hij het credo formuleerde  niet kwijt is geraakt nu alles zo definitief anders lijkt te zijn  dan iedereen hoopt voor hem. want bril missen is wel erg!"

En: Martin Bril heeft niets meer aan zijn credo en ik ga hem heel erg missen en ik vind het heel erg...

Op zijn website (www.martinbril.nl) vond ik één van zijn allerlaatste columns.

02 april 2009

HET RAADSEL BOB DYLAN

Niet alleen het voorjaar is onderweg, ook Bob Dylan komt er aan. Aan een electriciteitskast langs de kade om de hoek zag ik een zielige poster hangen, precies dezelfde als die er twee jaar geleden hing, alleen nu met andere data erbij: 10, 11 en 12 april.

Vorig jaar had ik mijn vrouw willen verrassen met een show van Dylan in Grenoble. We waren toen allebei behoorlijk in Bob en Bob kwam in Nederland niet langs, hij deed alleen het zuiden van Europa, Italie, Spanje, Frankrijk. Grenoble was het dichtst bij en daarbij; we waren wel eens ergens aan toe, met z'n tweetjes.

Daags tevoren zouden we heerlijk eten in Lyon, bij één van de beste restaurant van Frankrijk, daarna een design-hotel en dan de volgende dag met een hogesnelheidstrein naar Grenoble. Daar 's avonds Bob in een oude sporthal en tot slot een romantisch hotelletje in het historische hart van de stad. De volgende dag met een boemel snel weer naar huis.

Toen werd ik ziek.

En weg was het uitje.

Tsja.

(lees meer)

Martin Bril schrijft momenteel geen columns.

Vandaag, 21 april 2009, werd hij bekroond met de Bob den Uyl-prijs (jaarlijks, VPRO, € 5000,-- en een beeldje) voor het beste journalistieke reisboek. Het bekroonde boek is De kleine keizer, over Napoleon Bonaparte. Hij bezocht hiervoor slagvelden, archieven en musea die met Napoleon te maken hebben. De jury van de prijs zegt dat Bril een onwaarschijnlijk fraai evenwicht heeft gevonden tussen kennis en ervaring, tussen planning en nonchalance, en tussen het persoonlijke en politieke. Martin Bril kon zelf vandaag niet bij de prijsuitreiking aanwezig zijn.

Ik heb al heel lang een hoofdkussen met zijn credo erop. Ik hoop dat hij er iets aan heeft.

O o o, wat dom. Ik schreef het mooie nummer To make you feel my love toe aan Adele, maar werd er (bedankt Anne, bedankt Wim) fijntjes op gewezen dat het nummer van Bob Dylan is! Dus: kijk even naar dit You Tube-filmpje en oordeel zelf: het is prachtig geschreven, Dylanesk gezongen, maar Adele doet het lied ook geen kwaad.

http://www.youtube.com/watch?v=_ILrl-SPHtY&feature=related

en van een Dylan-fanaat (daar is een woord voor, ben ik even kwijt) kreeg ik deze mooie audio-uitvoering

Paul de Leeuw heeft een wedstrijd(je) uitgeschreven voor een Nederlandse vertaling van het bloedmooie liedje van Adele To make you feel my love. 500 inzendingen, uit de 10 besten zijn de top 3 gekozen. Mijn neef Jan Groenteman (wie kent hem niet?) is derde geworden. Paul heeft het, als 'prijs', ingezongen met het orkest van Cor Bakker. Ik post het hier, met verschuldigde trots en dankbaarheid. En ook het origineel van Adele, onovertroffen natuurlijk.

Jan Groenteman

Adele

www.limboland.tv

LIMBOLAND is de nieuwe culturele webwerkplaats van en voor filmmakers,

beeldend kunstenaars, televisiemakers en journalisten.

HOE WERKT HET?
Iedere zondag schakelt u om 13.00 uur in op Limboland.tv voor nieuwe
programma's. Als lid van Limboland kunt u de opnames bijwonen en meedenken
over nieuwe, eigenzinnige programma's. En u kunt een programma voorstel
indienen of voorstellen beoordelen in de PITCH!

ACHTERGROND
Een groeiende groep mensen voelt zich niet thuis bij het huidige
media-aanbod. De meeste media focussen noodgedwongen op kijkcijfers en
mijden het experiment. Om dezelfde reden is het voor makers ingewikkeld
geworden om interessante content op conventionele wijze te maken.
Limboland vertaalt heimwee naar kwaliteit en experiment naar een
hedendaagse programmering voor jong en oud. Makers produceren vanuit
één onafhankelijke plek content, die op internet te zien is. Deze
gemeenschap bestaat niet alleen online en is niet anoniem; Limboland is
een studio, een montageplek, een ontmoetingsruimte. Limboland is een
webwerkplaats, een nieuw concept dat je kunt zien als een multimediaal,
interactief magazine dat wekelijks verschijnt. Er is op dit moment geen
vergelijkbaar initiatief waar zo'n grote groep makers afkomstig uit
verschillende disciplines onafhankelijke content maakt.

Zonder u geen Limboland, word lid! http://www.limboland.tv/wordlid

ik verander mijn stukje.. Eerst was ik geïrriteerd omdat het me om middernacht niet lukte om Simek 's nachts, première op de site van het weekblad Elsevier, te krijgen. Mopper mopper. Is nu achterhaald, want een dik uur later is het GELUKT. Door met de rechtermuisknop te klikken op download als link krijg ik ineens het vertrouwde geluid van die rare, breedsprakige, unieke, soms irritante, grote langharige Simek binnen. Jammer dat ik niet, gewoontegetrouw, in bed kan luisteren. Want om nou met mijn Macbook naar bed te gaan gaat me te ver. Nu hoor ik eerst een kleine smeekbede: sponsors gezocht om ook na drie maanden gastvrijheid onder de paraplu van Elsevier door te kunnen gaan is € 120.000 nodig. "Dat is natoerlijk nieks(...)" aldus de Tsjechische maestro. Nee, het ies nieks, maar toch.. nou ja, komt tijd komt raad komt geld. Misschien moeten we als luisteraars een beetje gaan betalen om toch weer te kunnen genieten van de onnavolgbare interviews. Zoals vanavond, met Connie Palmen. Heel erg goed. Zou mij wel een eurootje waard zijn....

www.elsevier.nl/simek

Het zal wennen zijn, maar ook weer vertrouwd: op de website van Elsevier is vanaf zondagochtend 19 april 0.00 uur het radio-uur Simek 's nachts te beluisteren en te downloaden als podcast. 

Eerste gast: Connie Palmen. Volgen nog: Ab Osterhaus (viroloog), Freek de Jonge e.a.

We moeten er maar mee leren leven, nu Hilversum te klein en belazerd is om Martin Simek een uur op de radio te gunnen. 

Ga in grote getale naar de site van Elsevier, want bij voldoende hits blijft het weekblad Simek wellicht onderdak geven.

minister Plasterk (Onderwijs, Cultuur, Emancipatie) betreurt het dat hij zich heeft laten fotograferen voor een paginagrote adv ertentie in De Volkskrant ten bate van die krant. Hij stond met hoed, sjaal (hoe anders?) en Volkskrant op groot formaat in het ochtendblad ter gelegenheid van het verschijnen van een nieuw onderwijskatern. Had hij beter niet kunnen doen, aldus de minister.

Dat heb ik niet gehoord bij het verschijnen in diverse kranten (o.a. groot in de Telegraaf, uiteraard) van onderstaande foto, ter gelegenheid van het lanceren van de aspirant-omroep Wakker Nederland.

Het bericht over de sterfgevallen ten gevolge van maagverkleiningsoperaties in Emmen heeft me aangegrepen. Wie mij een beetje volgt zal begrijpen waarom: ik heb zelf 3 jaar geleden zo'n operatie ondergaan. Ik hoor tot diegenen die erg gelukkig is met het verloop van de operatie en het succes waarop ik gehoopt had: ik ben 45 kilo afgevallen en voel me gezonder dan ooit.

Ik heb mijn operatie, na uitgebreide research, in Dendermonde, België, laten uitvoeren, bij dr. Jacques Himpens. De keus viel op hem en niet op een Nederlandse chirurg, omdat hij uitsluitend dit soort operaties verricht (bariatrische chirurgie), hij dit al vele jaren doet en ik mij, na een eerste gesprek, op mijn gemak voelde bij hem en zijn collega. Bovendien was er in Nederland, voor zover ik dat kon overzien, sprake van wachtlijsten, van veel minder frequent dit soort operaties uitvoeren, van veel korter dan in België deze operaties praktizeren.

Toen ik mijn operatie voorbereidde, drie jaar geleden, bracht NOVA een reportage over 2 sterfgevallen in Obesitas Centre in Dendermonde. Een sensationelere aanpak dan die van Netwerk, maar ook angstaanjagend. "Himpens is 'ne moordenaar" was de zin die het hardst aankwam. Ik heb me er niet door laten weerhouden, ik dacht Je kan over elke chirurgische ingreep gruwelverhalen brengen. Bovendien werd er niet bij gezegd wat de medische voorgeschiedenis was van de overledenen en dat opereren bij extreem zware mensen sowieso riskant is. 

Ik heb ooit door een auto-ongeluk een verbrijzelde enkel opgelopen (als je dat zo noemt). Ik kan ook een avondvullende documentaire maken over de fouten die door diverse top-orthopedisch chirurgen zijn gemaakt bij de pogingen de enkel te repareren (niet gelukt). Vijf keer geopereerd, vier keer mislukt. De vijfde keer was eigenlijk om de permanente invaliditeit vast te stellen en een streep onder de brakke enkel te zetten. Ik bedoel: dit was alleen maar een niet levensbedreigende enkelfractuur. En toch: medische missers.

Ik zeg niet dat de sterfgevallen in Emmen niet heel serieus genomen moeten worden. En dat er niet heel goed onderzocht moet worden wat er in godsnaam in dat ziekenhuis mis is gegaan. Ik ben alleen bang dat het taboe dat in Nederland heerst (ook in medische kringen) over dit soort operaties weer in volle hevigheid zal gaan heersen. Terwijl een vermageringsoperatie ook een levensreddend effect kan hebben: je raakt je ongezonde overgewicht kwijt, als alles goed gaat. Maar het blijft een operatie, met alle gevaren van dien.

Hugo Borst bestond het vanavond om eerst Bas Heijne af te serveren om zijn presentatie van Zomergasten ("hij is een nicht") en daarna Connie Palmen onder de neus te wrijven dat ze met IM een "beroerd geschreven" roman heeft geproduceerd. "Twee mensen die elkaar op de eerste bladzijde ontmoeten en in hun broek poepen" kan volgens deze intellectueel geen literatuur zijn. De discussie tussen Saskia Noort en Connie Palmen, verstoord door de onaangenaam gedecoletteerde Hugo Borst, over literatuur versus lectuur leidde tot niets. Behalve tot dat ik zin had om weer eens de mooie roman IM van Connie Palmen te herlezen.

hadden ze dat voor mijn oma, Abigaël Groenteman-Vleeskruijer, vermoord in Sobibor op 9 april 1943, 64 jaar oud, ook maar gedaan.

(lees meer)

De fameuze natuurkenner en BBC-presentator (natuurdocumentaires) Sir Richart Attenborough - 82 jaar oud - is beschermheer geworden van een stichting die krimp bepleit in de wereldbevolking. Hoe meer mensen er zijn, hoe meer de natuur, dieren en planten, onder druk komt te staan. En dat is desastreus voor het leven op aarde. Dus roept de stichting op om niet meer dan 2 kinderen te produceren.

Toen ik in 1980 in China was, was daar de 1 kind-politiek van kracht. Eigenlijk om een vergelijkbare reden: er zijn teveel Chinezen, 1 kind per koppel is genoeg, anders hebben we met zijn allen geen toekomst. De Chinezen deden echter geen beroep op het gezonde verstand van de bevolking, maar hingen er keiharde sancties aan. Voor kind 1 kregen de ouders geld voor school, voor extra eten, voor allerlei andere voorzieningen. Voor kind 2 (laat staan voor de volgende) niks van dat alles. Integendeel. Straf! Abortus was zo goed als verplicht na kind 1. Zo krijg je je volk wel aan het krimpen.

Dat bedoelt de stichting van Sir Richard Attenborough niet, denk ik. Al heb ik ook een hard hoofd in het succes van zijn oproep, als het rekent op gezond verstand van voortplantingslustigen.

tekst: Ton Vorstenbosch en Kiek Houthuijsen.

Soms is het heel jammer dat een voorstelling niet de aandacht/het succes krijgt die hij verdient. IK BEN NIETZSCHE is zo'n voorstelling. Indrukwekkend, om lang over na te denken/praten, om uit te zien naar een vervolg over Hitler o.a.). Ik plaats hier één van de positieve recensies. En kijk op de site van de Toneelfabriek voor de speellijst!

Het is even wennen, zo'n leeg toneel met niet meer dan vijf identieke stoelen, vijf acteurs in hun gewone kloffie met een lijvig boek in hun hand waaruit zij hun teksten lezen. Maar na de eerste vijf minuten zie je die kaalheid als toeschouwer niet meer en word je meegesleept door de scherpe teksten in 'Ik ben Nietszsche'. In deze eerste aflevering van wat een 'trilogie van de waan' moet worden, staat Elisabeth Nietzsche centraal, de zus van de filosoof Friedrich Nietzsche. Voor menige toeschouwer zal dit de eerste kennismaking zijn met deze vrouw die in al haar domheid en kortzichtig egoïsme de vleesgeworden verbeelding van het kwaad is. Gevaarlijk kwaad ontstaat niet vanuit grootse en meeslepende idealen, maar uit miezerige eigendunk en kleinzieligheid, tonen de tekstschrijvers Ton Vorstenbosch en Kiek Houthuijsen hier overtuigend. 
Vorstenbosch zelf neemt de rol van Elisabeth Nietzsche voor zijn rekening en maakt van haar een stuitend domme en vooral door en door valse vrouw. Kiek Houthuijsen speelt Pauline, de dienstmeid die de Nietzsches haar leven lang trouw blijft, maar in de loop der jaren toch meer en meer zo haar eigen gedachten over Elisabeth heeft. Drie wisselende acteurs vertolken de rollen van Nietzsche zelf, van Lou Salome, de vrouw van wie Nietzsche hield maar die niet met hem wilde trouwen en van professor Franz Overbeck, vriend en geestelijk sparring partner van de filosoof. Dank zij de faam die met name Vorstenbosch als tekstschrijver heeft, stond een hele rij bekende acteurs in de rij om deze rollen bij toerbeurt te spelen. In Hoofddorp waren dat Bill van Dijk (een mooie, gekwelde Nietzsche), Daan van Rijssel en Marle Brouwer. 
Het stuk bestrijkt het hele volwassen leven van de Nietzsches. Voor Friedrich is Elisabeth gewoon zijn zus, een domme, anti-semitische gans, dat ziet hij heel goed, maar ook degene die hem voorleest omdat hij zelf slechte ogen heeft, die hem verzorgt als hij ziek is. Als Nietzsche echter geestesziek wordt, ziet Elisabeth haar kans schoon. Zij werpt zich op als zijn geestelijk erfgenaam, eigent zich al zijn werk toe, verdraait het en put er naar willekeur uit en brengt het uit onder hun beider naam. Ze wordt zelfs tot drie keer toe voorgedragen voor de Nobelprijs voor de literatuur. In de jaren dertig verkwanselt zij de denkbeelden van haar broer aan Hitler en zijn nazipartij. 
Zware kost, maar dank zij de bijna luchtige conversatietoon heel licht en toch bijtend. Vorstenbosch en Houthuijsen weten in hun teksten Elisabeth met kleine details haarscherp neer te zetten. 

(lees meer)

Ik heb sympathie voor de Partij voor de dieren. Altijd gehad.

Nu, als mevrouw Verstappen in Breda goed stemt, helemaal. De verkoop van Essent aan een Duits energiebedrijf hangt van haar af. En Nederland moet Essent helemaal niet verkopen in deze tijd, vind ik. Je slacht een kip met gouden eieren toch niet, zo vlak na Pasen? Als je de energie en de opbrengsten daarvan en het beleid daarover in eigen handen kan houden?

Ik heb nu 3 x Simeks programma Voor de verandering (EO) gezien en na vanavond weet ik het zeker: voor mij is hij de origineelste, interessantste interviewer die we hebben. Vanavond was het Keith Bakker, ex-verslaafde, verslavingsdeskundige, programmamaker over verslaafden en hun familie, eenzame. En het was, veel te kort, weer een intense, boeiende ontmoeting. Ik zou niet weten wie in Nederland een zo directe en ongebruikelijke en liefdevolle confrontatie met een gast weet te organiseren.

Ik denk dat Simek na het échec door de RVU groots gaat pieken nu.

FEEST FEEST FEEST!!

Elsevier heeft ons asiel geboden.

Šimek ’s nachts gaat door.

Op internet. En via de podcast.

Wilt u meer informatie? En de nieuwe uitzendingen beluisteren?

Ga naar

www.elsevier.nl

Vanaf aanstaande zaterdagnacht, in de nacht dus van 18 op 19 april,

is de eerste uitzending te horen. Te gast is dan Connie Palmen.

Blijf je verbazen, samen met ons.

Martin Šimek

stom genoeg heb ik nog steeds nagelaten mezelf (en jullie hoop ik) aan te sluiten bij de actie SESAMSTRAAT NAAR HALF ZEVEN. Ik hoor momenteel niet tot de doelgroep, maar wel tot de grote liefhebbers van Sesamstraat en ik vind het tijdstip van cruciaal belang. Half zeven en niet anders!!

Lees de oproep en teken...

Wij willen samen met onze kinderen, naar Sesamstraat kijken.

Dat kan alleen om HALF ZEVEN.

Voor die tijd zijn we aan het koken, komen gezinsleden thuis en / of zitten we aan tafel.

Waarom wordt Sesamstraat nu al jarenlang niet meer om HALF ZEVEN uitgezonden?

Vroeger was Sesamstraat ook om HALF ZEVEN. Ideaal! De kinderen wisten: Eerst naar Sesamstraat kijken en dan slapen! Toen werd het ineens verplaatst naar 6 uur. Precies tijdens het eten! Daarna werd het verplaatst naar half zes. Tijdens het koken! En straks wordt het uitgezonden om 5 uur!! Dit gesol met de uitzendtijden heeft níéts te maken met de regelmaat die die wij onze kinderen willen bieden. Houden de mensen in Hilversum rekening met de wensen van Nederlands grootste bevolkingsgroep: Ouders met kleine kinderen?

Kortom: Ouders en Kinderen, verenigt u! Steun onze actie SESAMSTRAAT NAAR HALF ZEVEN! De NPS is een publieke omroep, er moet naar ons geluisterd worden!

Klik op ‘Vind Ik Ook’, daarna op “Schrijven’ en laat van je horen.

Hildi Glastra van Loon, Annemieke Buijs en Suzanne de Bruijn.

Van meerdere lezeressen van mijn blog kreeg ik de tip dat ik onderstaand filmpje op You Tube absoluut moest bekijken (en doorbrieven dus). Heb ik gedaan. En inderdaad, in de talentenjacht Britain's got talent is de huisvrouw Susan Boyle absoluut verbijsterend. In Nederland is dit programma (Holland's got talent) ook heel erg verrassend, soms. Er is kennelijk zoveel onontdekt talent, ook in ons land, dat je soms aan je stoel genageld zit over de onontdekte kwaliteiten.

Bekijk dit You Tube-filmpje van de vrouw die lef en geluk had. En dat heb je, naast talent, ook nodig.

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY

Leen Alleen heet de biografie ("onthullend" staat op de kaft) die de journalist Henk van Gelder geschreven heeft over de kleine, intense, onvergetelijke acteur Leen Jongewaard. Kennen jullie hem nog? Hij stierf in 1996, bijna zeventig jaar oud, speelde toneel, werd cabaretier (o.a. bij Lurelei), musicalster (Heerlijk duurt het langst), tv-acteur (Ja zuster nee zuster - opa en Gerritje, Het Schaep met de 5 Pooten), filmacteur. Tot hij in een diepe depressie geraakte en nooit meer het toneel op wilde.  Ik heb de biografie nog niet gelezen, maar ga dat zeker doen.

Hij heeft met Robert Long 3 prachtige theaterprogramma's gemaakt. Een aantal liedjes die Long voor hem schreef staan op een cd, Leen is Alive. Eén van mijn favoriete liedjes van Long en Leen is, al sinds jaar en dag, Die Fijne Jordaan.

Gisteren, zaterdagavond was de finale van de EO-Matthäus Passion door 5 popartiesten. Jim Bakkum, Hind, Carola Smit, Peter Jan Lusse en Rob de Nijs. Ik had daar bedenkingen tegen, heb de finale toch nog even bekeken, en de bedenkingen bleven. Komt ook doordat ik vrijdagavond een hemelse uitvoering van de Matthäus in het Concertgebouw mocht meemaken (wat klinkt dat bekakt hè) en dan vloekt de uitvoering door de bezield maar on-Bach-like zingende popsterren in de kerk, zal ik maar zeggen.

Er wordt ook anders over die uitvoering gedacht, en een positieve reactie post ik ook.

Was toch ontroerd; de Matth. kan het hebben en zelfs het nederlandstalige viel uiteindelijk door de aanpassing van 'voorbeeldig' in 'volledig' goed te doen. Bij tijd en wijle verrast toch gezien de kwaliteiten: na veel studie zou Hind een prachtige erbarme dich kunnen zingen en ook Carola zong dit wat minder toegankelijke nummer prachtig. 
En Jim zijn onbevangenheid vond ik innemend. Iets op een voetstuk zetten en heilig maken kan vervreemden, en ik moet eerlijk zeggen dat ik meer mensen juist het genieten van de Matth. gun, want het kan je zoveel geven aan troost gek genoeg door de klanken, ondanks de zwarte teksten. Experiment geslaagd dus wat mij betreft en wie weet, legt dit weer een zaadje bij sommigen. Fijne paasdagen verder. Hartelijke groeten, Johanna

PS: ik heb een keer de hele Matthäus gehoord in de vertaling van Jan Rot en die vond ik heel mooi! HG

Een liefdesliedje.

tekst, muziek, uitvoering: JAN GROENTEMAN

is weer helemaal back in business: hij gaat op een totaal nieuwe manier de probleem-kids behandelen, in een soort therapiefabriek. Het fijne begreep ik niet uit het opgewonden gesprek met Matthijs van Nieuwkerk, maar hij had er reuze zin in, dat zag je zo. Alleen om wat voor soort kids het nou precies ging, zei hij niet. Hij praatte er een beetje omheen. Zou hij kut-Marokkaantjes bedoeld hebben?

uit NRC Next van donderdag 9 april.

Meer dan de helft van de in Utrecht wonende jongvolwassenen die een verblijfsvergunning hebben gekregen vanwege het generaal pardon, werkt of studeert. Van de hele groep ‘pardonners’ in de stad is eenderde zelfredzaam. Utrecht verwacht dat aan het eind van het jaar, als alle ‘pardonners’ zijn gehuisvest, de meesten niet afhankelijk zijn van een uitkering. 

Dit blijkt uit de Utrechtse tussenevaluatie van de pardonregeling. 

Kijk, dat is andere informatie dan werd voorspeld toen het generaal pardon van kracht werd. Toen voorspelde voormalig VVD-Kamerlid Henk Kamp nog dat het Generaal Pardon Nederland 6 miljard euro zou gaan kosten omdat meer dan de helft van de generaal pardonners twintig jaar lang een beroep zouden doen op een uitkering.

In Utrecht is tussentijds de rekening opgemaakt en kijk eens: de helft tot een derde bedruipt zichzelf. Betaalt premies en belasting. Woont. Doet mee. Heeft contacten. Gaat naar school. Trouwt. Krijgt kinderen. Wordt Nederlander. Is uit de illegaliteit. Dat vermindert de criminaliteit, zo stelt Utrecht.

Het verbaast mij niks, Henk Kamp en zijn medestanders misschien wel...

Mijn minst storende verslaving is die aan de Matthäus Passion. Ik sla de laatste jaren geen Pasen over, alhoewel ik het dit jaar te druk heb om er één live bij te wonen, het moet dus met de cd's. Ton Koopmans, John Elliott Gardiner, Jan Rot.. ik geniet van al deze versies.

Vanuit die passie heb ik ook geprobeerd naar de Idols-versie van de EO te kijken, de Matthäus Masterclass, waarbij 5 zangers uit de wereld van de populaire muziek hun stembanden stuk bijten op het passieverhaal van Bach. Ik vind het leuk als mensen buiten hun oevers treden en hun eigen grenzen verleggen. Dat doen Rob de Nijs, Jim Bakkum, Carola Smit, Hind, Peter Lusse onder begeleiding van Maarten Koningsbergen (een prachtige Jezus-vertolker) met heel hun hart en kunnen. Het geheel heet een uitdaging. Bij Uitzending Gemist valt het onder het genre SHOW.

Maar voor een echte Matthäus-liefhebber is dit niet om aan te horen, het doet pijn aan de oren en aan de ziel, het is als krijtpiepen op het schoolbord. Ik kan er niet meer naar kijken/luisteren. Begin een restaurant, verbouw een huis, ga op een koopje leven, zelfs als je dat allemaal niet gewend bent, maar blijf svp van de Mattheüs af.

Dit hebben Bach en zijn bewonderaars niet verdiend. Niet alles hoeft ten prooi te vallen aan het cliché uitdaging, in het genre show. Voor diegenen die je gunt dat ze ooit, als 'uitdaging', eens de hele Matthäus Passion zullen beluisteren, is dit niet echt een fantastische aanbeveling. Mislukt project, vind ik.

Goede pittige aangename bekwame presentatrice van het jarige Studio Sport.

Ze mocht, om dat heuglijke feit kracht bij te zetten, even opkomen bij Mooi! Weer de Leeuw. Liet doorschemeren dat, al sprankelt ze al 14 jaar bij dat programma, ze toch nooit op de stoel van de mastodonten Smeets, Egbers, Van Gelder mag zitten. Hoe kan dat nou? vroeg Paul zich af. Je bent toch hardstikke goed? Ja, zal wel, maar toch... niet bij de grote jongens aanschuiven, nooit gevraagd zijn voor Talpa. Hoe kan dat nou?

It 's a men's world, Dione. Jongensland. Met een paar meisjes op de achterhand.

Had je dat nog niet gemerkt?

Ik wou weer eens een warme tip posten voor een voorstelling, toen ik een bozig mailtje kreeg, dat ik inmiddels wel het Uitburo leek met al die tips. En daar was mijn weblog toch niet voor? De dame in kwestie wou liever Meningen en Gedachten van mij.

Nou moet ik zeggen: ik heb het a. te druk voor meningen; b. ik vind meningen van een paar anderen zoveel interessanter dan die van mij, dat ik die liever 'leen' of 'pik' of hoe moet je het noemen.

Eerst doe ik toch mijn ultieme uittip en daarna post ik 2 stukken van columnisten die ik erg bewonder. Martin doe ik even niet, al staat die bovenaan. Aaf Brandt Corstius (NRC Next) al maakt die met haar dagelijkse column mijn dag altijd goed. Maar vlak daaronder: Bert Wagendorp (Volkskrant) en Bas Heijne (NRC). En van hen beiden post ik hieronder de columns van deze zaterdag (4.4 Wagendorp) en 4.4. en 20.3 (Heijne).

De Uittip: Hotel Modern speelt op veler verzoek de allermooiste voorstellingen bijna-ever: KAMP en DE GROTE OORLOG nog een paar keer in Nederland. KAMP op 7 en 9 april in De Harmonie in Leeuwarden. DE GROTE OORLOG op 8 april, ook in Leeuwarden, De Harmonie. DE GROTE OORLOG ook nog op 13 en 14 juni in Theater Frascati in Amsterdam. GA ERHEEN, als je kan. Indrukwekkend. Geloof mij maar.

En dan de columns:

(lees meer)

neef Keez Groenteman schreef me het volgende: 

Actie!

In 1969 - het jaar waarin ik geboren ben - heeft de Wereldgezondheidsorganisatie ME als een neurologische ziekte erkend. Maar 40 jaar later staan patiënten ook medisch gezien nog steeds alleen. En dat terwijl Myalgische Encefalomyelitis één van de meest invaliderende ziektes is, soms zelfs met de dood als gevolg.

40 jaar later!

Ik schrik ervan. En heb een droom.

 12 mei 2009. Wereld ME -dag.

Artsen en keuringsartsen bevestigen inspanningsintolerantie als hét kenmerk van ME: je hebt na elke minimale inspanning een abnormale hersteltijd nodig. Bent daarna nog zieker en nog meer uitgeput dan je toch al was. En pijnklachten verergeren ook nog eens enorm.

Journalisten die dit horen, verdiepen zich meteen in wetenschappelijke literatuurstudies en schrijven de waarheid objectief in de krant: er zijn meerdere lichamelijke afwijkingen gevonden.

Betrokkenen die dit lezen, kijken én zien. Ook wat ze liever niet hadden gezien.

En zeggen unaniem: het is hoog tijd voor een sponsoractie!

Je zou kunnen denken: het is maar een droom.

En toch. Mijn lotgenoten en ik geloven er echt in!

Daarom hebben we een fietstocht georganiseerd en een bankrekeningnummer geopend.

Datum fietstocht: 12 mei 2009.

Plaats: van Lexmond naar Den Haag waar een petitie wordt aangeboden.

Sponsordoel: biomedisch onderzoek (onderzoek naar lichamelijke oorzaken en gevolgen).

Bankrekeningnummer: 1116.72.694

Ten name van: Stichting ErkenME te Rijnsaterwoude.

Tijd waarin u geld kunt storten en zelf misschien ook actie kunt ondernemen: tot eind 2009.

Voor verdere informatie: www.erken-me.nl

Doet u/doe jij ook mee voor ME?

Het is nu of nu!

Namens ErkenME, Christine van Reeuwijk

                                           Anita Witzier