Breaking news:

AMSTERDAM -  Sonja Bakker en haar echtgenoot Koen Lenting hebben na vijf jaar huwelijk besloten om uit elkaar te gaan.
Het echtpaar zou door de jaren heen uit elkaar zijn gegroeid. Ze gaan in goede harmonie uit elkaar.
Koen werkte sinds 2005 in het bedrijf Sonja Bakker en dat heeft het stel opgebroken. "Hun relatie professionaliseerde en ze zijn steeds meer langs elkaar heen gaan leven", vertelt Sonja's woordvoerder Hans Vos. "Maar ik wil benadrukken dat ze nog steeds dol op elkaar zijn."
Al langer gaan er geruchten dat Sonja een relatie zou hebben met Rik Felderhof, maar die verhalen worden door Hans naar het rijk der fabelen verwezen. "Ik heb haar gevraagd of er een derde in het spel is en dat heeft ze pertinent ontkend."
Sonja zal in haar eentje verhuizen naar de villa die ze eind mei kocht. Koen blijft in de woonboerderij van het echtpaar wonen.
Koen en Sonja zijn momenteel met hun twee zoons op vakantie.

Simon Vinkenoog schreef in 1984 een lyrisch lang gedicht over Amsterdam, zijn geliefde stad. Vorig jaar werd een nieuwe versie op de trappen van de nieuwe bibliotheek, de OBA, geschreven, ter gelegenheid van zijn 80ste verjaardag.

“Een nieuw gedicht voor Amsterdam*"
 
Je ster gaat weer stralen, Am*dam
                 de magie gaat weer werken, Am*dam
Het voorjaar komt nader, Am*dam
                 je wordt weer verliefd, Am*dam
Je gaat vrijer bewegen, Am*dam
                er kan weer gelachen worden, Am*dam

Ik post het hier, niet alleen omdat Simon Vinkenoog vlak voor zijn 81ste verjaardag zondag overleed, maar omdat ik na mijn kleine vakantie in het intens beschaafde Zuid-Engeland de kranten zat door te lezen en ik me zo schaamde voor dat mooie Amsterdam. Ook mijn geliefde stad. Die zoveel rotte plekken kent zo langzamerhand, dat het bijna niet meer te verdragen is.

De taxibranche die door een stel boeven en struikrovers verwordt tot een soort wildwest. Je durft eigenlijk geen taxi meer te nemen. Of je wordt opgelicht, geschoffeerd en niet als een betalende klant behandeld, ofwel je krijgt een chauffeur die zit te kankeren op zijn collega's die oplichten, schofferen en geen respect hebben voor klanten of collega's. Je voelt je eigenlijk bijna altijd ongelukkig in een taxi in Amsterdam. Nog steeds, kennelijk is die staat in de staat niet te bedwingen. Onbegrijpelijk!

Verder las ik dat de horeca in Amsterdam, vooral de bediening op terrassen, tot de slechtste in ons land behoort. Laat staan in het buitenland. Je moet lang wachten op een eerste contact met een bedienend personage, en nog veel langer op je drankje, dat dan vaak bestaat uit een reageerbuisje met vage nepspa of nepcola. Bovendien kan je op je kop krijgen als je staand een slokje neemt, of je met een stoelpoot buiten een onzichtbare grens begeeft. De regels vanuit de deelraad (Centrum in dit geval) schijnen wurgend te zijn, en het toezicht op het naleven van die regels is strak geregeld. Dit in tegenstelling tot het toezicht op de wantoestanden bij de taxi's, zie boven.

Enfin, ik krijg binnenkort een ouder Amerikaans echtpaar in mijn huis, in ruil waarvoor ik in hun appartement in New York mag. Maar hoe leg ik die New Yorkers de mores van Amsterdam uit? Hoe verklaar ik dat waar ze daar zo blij zijn dat ze werk hebben, dat ze het je altijd naar de zin maken, ze hier te belazerd zijn om een stapje harder voor je te lopen? Hoe leg ik ze uit dat ze beter geen taxi kunnen nemen en beter niet op een terras kunnen gaan zitten?

Simon Vinkenoog bezong Amsterdam uit de grond van zijn hart. Ik deel zijn liefde, en juist daarom geneer ik me zo voor Amsterdam, soms. Had ik maar een flintertje meer Vinkenoog in me...

ik was weg, ja, naar de beeldige tuinen in Zuid-Engeland. Wat een beschaafd oude mensenland is dat. Iedereen aardig, iedereen rustig, iedereen aan het tuinieren, lekker bleek zonnetje, af en toe een drupje regen, verrukkelijk! Maar ik kreeg klachten, natuurlijk, omdat ik zo lang niets gepost had. Dat kon daar nou weer niet in mijn geval. Sorry. Ik ben deze vakantie op en af thuis, dus neem me niet kwalijk voor mijn wisselende contact met jullie. Ik hoorde dagen te laat dat Simon Vinkenoog ons ontvallen is. Naar, hij was een bijzonder fenomeen, mr. Love himself. Zielig dat hij toch nog, op de valreep, een been moest missen. Zelfs die nare amputatie ervoer hij als een 'trip'. Dat is nog eens positief denken, kan ik met mijn gezeur over niks een voorbeeld aan nemen. Ga ik ook proberen, te zijner nagedachtenis. Verder veel fuzz over Joeri van Gelders cocaïne-gebruik, waar hij zich in alle bochten voor excuseerde. Alsof hij er iemand anders dan hemzelf kwaad mee heeft gedaan! Ik hoop zo dat hij zich keihard terug vecht en nog heel veel goud aan de ringen haalt. In Engeland was het grootste nieuws dat er in Afghanistan bosjes jonge mannen door de taliban aan flarden geschoten worden de laatste weken/dagen. In totaal zijn daar al bijna 190 mensen omgekomen, en reken maar dat die taliban nooit te verslaan zijn. Net als ooit de Vietcong in Vietnam, guerilla's krijg je niet klein, met al je menskracht en wapentuig niet. Wat een duivelse val waar we met onze strijd tegen het terrorisme in verzeild zijn geraakt. Weggaan is geen optie (meer), blijven eigenlijk ook heilloos.

Maar goed, ik heb een heerlijk boek van Dawn French (de leuke dikke van French en Saunders) gekocht/gelezen, dus mijn humeur kan voorlopig niet stuk. Dear Fatty heet het.

De moeder van mijn vriendin Ingrid Harms is vorige week overleden, ze was 84. Ingrid (journaliste bij Vrij Nederland) heeft een prachtige toespraak gehouden, die ik, wegens vakantie, alleen achteraf heb gelezen. Ik vind hem zo mooi en interessant, dat ik hem hieronder post. Het is een mooie geschiedenis van een jong Russisch meisje en jonge Nederlandse man, die elkaar in de oorlog in Duitsland troffen en onverbrekelijk met elkaar verbonden raakten.

Zaterdagmiddag 4 juli, om 5 voor 2, hield mama’s hartje op met kloppen. Ik zeg tje, omdat haar hele verschijning zo klein en broos geworden was.
Maar u en ik weten, dat haar hart groot was en warm.
Haar wilskracht en overlevingsdrang, en bovenal: de liefde voor papa, leken onuitputtelijk en niet te verslaan. Tot vorige week zondag, toen ze, bijna niet meer te verstaan, zei: “Ik ben zó moe”. Dat had ik haar niet eerder horen zeggen. En ik dacht: ze kan niet meer.
Moe of ziek hoorden niet bij mijn moeder. Misschien wel omdat haar voorvaderen echte Kubankozakken waren: sterke jongens, behendig met het zwaard op hun rappe kleine paarden. De tsaren hadden hen graag in hun elitekorpsen.  Dat waren de jongens, maar de meisjes waren ook niet mis.
Toen mijn moeder in 1925 geboren werd in Krasnodar, diep in het zuid-oosten van Europees Rusland, was Lenin een jaar dood en stond Stalin aan het begin van zijn schrikbewind.  Kunstmatige hongersnoden, verbanningen naar Siberië,  wij hier weten het allemaal uit de boeken en de documentaires,
Mijn moeder en haar zusje maakten het mee, dat kinderen uit de klas verdwenen, familie verbannen werd, de doden op karren door de straten werden gereden, je niet naar de kerk mocht.
Voor Hitler waren alle Russen gelijk: mannen en vrouwen waren Untermenschen. Punt. De vrouwen werden westwaarts getransporteerd , om er hard te werken, vooral in de oorlogsindustrie. Zo ook mijn moeder. 
Mijn vader was juist oostwaarts gestuurd, in het kader van de Arbeitseinsatz. In augustus 1944 leerden ze elkaar kennen in Plauen: Nina Tscherwjakowa en de Vlissingse Guus Harms. Ver van huis. Ze werkten bij hetzelfde bedrijf, maar Russische meisjes mochten geen contact hebben met westerse, in Nazitermen: Arische jongens.
Maar liefde maakt moedig en vindingrijk, zeker bij papa en mama. Ze trouwden op 7 mei 1945, de laatste oorlogsdag, in Duitsland. Met behulp van de Amerikanen arriveerden ze in de zomer in Vlissingen.

Onderwerp: FW: drukke verkeer-petitie

Onderteken en zegt het voort!

Steeds weer worden Amsterdamse kinderen slachtoffer in het drukke  Amsterdamse verkeer.
Dat is absoluut onacceptabel. Er moet nú iets gebeuren.
 Beste ouders, zouden jullie deze petitie kunnen doormailen aan alle  Amsterdamse ouders die jullie kennen?
veel dank.

Onze kinderen móeten veilig van en naar school kunnen fietsen.
Daarom starten wij, als bezorgde ouders, een petitie met een  tienpuntenplan fietsveiligheid.
 Met deze maatregelen willen we van Amsterdam een veilige fietsstad  maken.

Onderteken de petitie nu op:

http://fietsveiligamsterdam.petities.nl <http://fietsveiligamsterdam.petities.nl/> 
Wij roepen het stadsbestuur op het tienpuntenplan met de hoogste  prioriteit uit te voeren.
Maak de veiligheid van onze kinderen speerpunt van uw beleid.In het  belang van de Amsterdamse kinderen, in het belang van Amsterdam.
 -       Zorg voor een stadsbreed fietsveiligheidsplan dat op  stadsdeelniveau wordt uitgevoerd.
-       Neem bij het aanleggen van wegen de veiligheid van fietsers  (en voetgangers) als norm (met o.a. 25 km zones, gescheiden  fietspaden, verboden straten voor vracht- en busverkeer,  fietsvriendelijke afstemming verkeerslichten) en geef daarin de  straten in de buurt van scholen een aparte status.
 -       Leg door de hele stad een zogenaamde witte loper voor de  fietsers aan zodat onze kinderen weten welke route het veiligst is.
-       Stem de breedte van fietspaden af op het hoeveelheid  fietsverkeer en neem de toename van scooterverkeer hier nadrukkelijk  in mee.
 -       Sta vrachtverkeer en busverkeer alleen toe bij gescheiden  fietspaden en beperk dit anders tot bepaalde timeslots.
-       Hou bij wegwerkzaamheden rekening met de veiligheid van de  fietser.
-       Neem onmiddellijk maatregelen bij zogenaamde blackspots.
 -       Verbeter het verkeersonderwijs op basis- en middelbare  scholen.
-       Verplicht verkeerslessen 'Rijden in de stad' voor chauffeurs  van vrachtwagens en bussen.
-       Voer met spoed in de hele stad aanvullende  veiligheidsmaatregelen in zoals verplichting van dode hoekspiegels  voor alle vrachtwagens en bussen, extra spiegels bij  verkeerslichten, voorsorteervakken bij verkeerslichten voor fietsers  etc etc.
 Het onderwerp fietsveiligheid willen wij nadrukkelijk terugzien in  de verkiezingsprogramma's van de politieke partijen voor de  verkiezingen van 2010 en in het programakkoord van de centrale stad  en stadsdelen.
Wij zullen na de zomer deze petitie met zoveel mogelijk  handtekeningen van Amsterdammers aanbieden aan de burgemeester en  aan de politieke en organisatorische vertegenwoordigers van alle  politieke partijen in de stad.
 
Amsterdam moet veilig worden voor onze fietsende kinderen!
Namens het Comité van bezorgde ouders

Veronique Swinkels
06-51572672

Al eens gezien: Ro tv? Een coproductie van het Rotheater en RTV Rijnmond, Rotterdam allemaal. Pieter Kramer is de bedenker (denk aan alles wat Arjan Ederveen, met en ook zonder Tosca Niterink, zo fantastisch maakte: Pieter Kramer was De Man aan de Touwtjes). Het is een serie docudrama's, werkelijkheid en fictie lopen onnavolgbaar in elkaar over, hoofdpersonen zijn geen acteur, een enkele top-acteur of -actrice speelt nauwelijks merkbaar mee. Ik leg het stom uit, maar het is zo mooi. Dinsdagavond, VPRO, must see...

Dit zijn een paar beelden uit het stuk Orpheus en Euridice, gespeeld met demente bejaarden, onder leiding van twee allerliefste verzorgenden. Bejaardenfluisteraars.