Dit is, uit Het Interview met Ischa Meijer, Annie M.G. Schmidt.
en dit is, uit de tv-serie Annie MG, Annemarie Prins, die op onnavolgbare wijze Annie (de 'oude' Annie) speelt.
en dan ziet ze er zo uit
Ik heb het al eerder gezegd: die magistrale serie komt eraan! Zondagavond 3 januari, om 20.15 uur op Nederland 2, en dan zeven weken achter elkaar: ABSOLUUT KIJKEN. Woorden schieten hier tekort om deze serie aan te prijzen, er is zoveel moois en goeds en leuks en aangrijpends aan en in, dat jullie het maar zelf moeten zien. Namen noemen is bijna zinloos, teveel prestaties. Maar toch: Dana Nechustan, de regisseuse (ook van o.a. Nachtrit en Dunya en Desie) heeft iets groots gepresteerd.
En de hoofdrollen, zonder uitzondering goed, maar geweldig door Sanne Vogel, Malou Gorter (de jonge Annies) en bovenal door Annemarie Prins (de oude Annie dus). De kleine Robin Brans (Annie 6 jaar) moet ook even genoemd worden, die is zo schattig.
Verder nog een paar fotootjes uit de hele serie, met als ontroerend hoogtepunt/eindbeeld het slotlied met de drie Annies in een wervelend zang- en dansnummer, op naar de Annie-hemel, haar dood. De foto's komen uit The making of...Helaas kan ik de talloze liedjes niet laten horen, maar die zijn er wel, en hoe! Zondagavond 3 januari 2010 om 20.15 uur: ga er lekker voor zitten en geniet.
een lezeres, Riet, schreef mij de volgende mail. En het leek mij passend haar verhaal juist nu, zo vlak voor de knallende kurken-avond, te plaatsen.
Ik zou u graag willen wijzen op de recente media-aandacht voor restalcohol. ik heb hier zelf recentelijk mee te maken gekregen, waarbij ik een blaastest moest ondergaan en bleek dat ik eigenlijk nog onder invloed was. Omdat ik geen beginnend automobilist was viel mijn uitslag in een gebied dat nog niet strafbaar was, maar dat had zomaar gekund.
Dit was de ochtend na een familieavond met kinderen en aanhang, waarbij zelfs de kleinkinderen nog achter in de auto zaten. Ik schaam mij nogsteeds verschrikkelijk, en heb heb nog niet durven vertellen tegen mij zoon, omdat ik zijn eigen zoontje achter mij had zitten.
Daar de overheid of de politie heeft aangekondigd om meer aandacht te besteden aan het onderwerprestalcohol lijkt het mij een goed moment om mensen daar ook over in te lichten.
Omdat uw site toch aardig bekend is op internet, wil ik vragen om hier wat aandacht aan te besteden. Voor de veiligheid in het verkeer aan de ene kant, en aan de andere kant voor de veiligheid van de mensen zelf die in sommige gevallen nieteens doorhebben dat ze minder snel zullen reageren dan normaal, zoals ik. Op verschillende sites kan je ongeveer berekenen hoe lang dit ongeveer duurt.
Op www.restalcohol.nl staat een site waar dit zelf ingevuld kan worden, en er een resultaat uit komt die mijzelf aardig kloppend lijkt. Ook op www.alcohol-info.nl wordt allerlei informatie gegeven mbt tot de term restalcohol.
Groeten van een bezorgde moeder en alvast een goede jaarwisseling,
Vanavond las ik in het Parool dat volgende week de Amsterdammer van het Jaar wordt gekozen. In het artikel waarin ik dit las zag ik dat Joep Bertrams ook was voorgedragen als genomineerde. En ineens dacht ik Waar is Joep Bertrams eigenlijk gebleven? Ik zie hem helemaal niet meer in Het Parool. Heb ik iets gemist? Is hij ziek, is hij ontslagen? Wat is er aan de hand? En als hij niet ziek is, maar ontslagen, WAAROM DAN?? Kan iemand mij duidelijkheid verschaffen? In elk geval denk ik niet dat hij genomineerd wordt door het Parool als Amsterdammer van het Jaar, anders zou hij nog wel in de krant staan. En als lezer van het Parool wil ik hierbij zeggen: Joep, ik mis je. Mocht ik bijval krijgen hiervoor: stuur die dan naar het Parool!
ik heb al vaker gemopperd over het zoek raken van de Marathon-interviews (VPRO-radio), die dit jaar zelfs helemaal niet gemaakt zijn (netcoördinator: 'daar zitten de luisteraars toch niet op te wachten...'). Vandaag kreeg ik toevallig een boek in handen, waarin vijftien Marathon-interviews uit het verleden zijn opgenomen, bewerkt en geredigeerd door Aukje Holtrop. En wat is dat een heerlijk boek! Legendarische gesprekken, van vijf of drie uur teruggebracht tot handzame leesbare stukken. Portretten van o.a. Jan Blokker, Rijk de Gooijer, Karel van het Reve, Sonja Barend, Guus Hiddink, Ayaan Hirsi Ali, Connie Palmen, Hella Haasse, Dries van Dantzig.
Het is fijn dat dit boek er is, maar onbegrijpelijk dat het in oorverdovende stilte begin van deze maand op de markt is gebracht. Noch de VPRO, noch uitgeverij Contact vonden het kennelijk nodig enige ruchtbaarheid aan het verschijnen hiervan te geven. Nou, bij deze dus.
Ik ben blij dat ik het gevonden heb, nu de andere fans van goede interviews met bijzondere mensen nog!
en dan zie je ineens, op de avond voor Oudjaar, een klein juweel van een film, op Nederland 3: GEWOON HANS, geschreven en geregisseerd door Diederik Ebbinge (v/m Vliegende Panter) en gespeeld door Ton Kas (mijn favoriete acteur), Renee Fokker, de ontdekking Jamie Grant (Katinka) en natuurlijk Hans Teeuwen zelf. Een wondertje van spot en zelfspot en ook nog heel goed gemaakt! Zonder rode lopers, idiote publiciteit, maar gewoon op een woensdagavond op de VPRO-televisie. Als je de kans hebt, bekijk hem (uitzending gemist), hij is het meer dan waard. Knappe prestatie van Diederik Ebbinge.
Langszappend op de televisie kwam ik eventjes uit op uw programma Vrouw & Paard waar werd gesproken over uw uitlatingen jegens Berlusconi. Nu moet ik u direct toegeven dat ik het een grandioos vervelend programma vind, omdat ik door mijn mannenogen niets anders zie dan een stel vrouwen die over van alles en nog wat iets 'vinden' omdat ze nou eenmaal hun mening moeten uiten van de programmamakers (Heb ik dezelfde kritiek niet ergens anders al gelezen/gehoord over uw programma?). Nu behoor ik waarschijnlijk niet tot de doelgroep (knaap, 18 jaar, tikkeltje chauvinistische student die dagelijks Geenstijl bezoekt) dus wat ik verder van uw programma vind doet er ook niet toe. Toch wil ik even kenbaar maken dat het erg jammer is dat u zoveel onaardige emailtjes heeft gekregen naar aanleiding van uw Berlusconi-uitspraken. Iets wat uitgebreid besproken is op Geenstijl. Ongetwijfeld zullen veel van die nare mailtjes van het Geenstijlpubliek komen. Nu voel ik mij niet verantwoordelijk voor hun gedrag, maar ik wil wel graag kenbaar maken dat níet alle 'Reaguurders' zo zijn. Naast het opscheppende, zeikende PVV-stemvee heb je ook een significante groep welbespraakte reaguurders die stukken verstandiger zijn (en ja mevrouw Groenteman, daar zitten óók PVV-stemmers bij. Iets wat u ongetwijfeld zal verbazen). Het is jammer dat u vooral met de groep vervelende Geenstijl-bezoekers te maken krijgt, de rest heeft wel wat beters te doen dan flauwe en nare mailtjes te sturen. Die nare mailtjes zijn iets wat ik verafschuw, vooral vanwege de gespeelde verontwaardiging van het Geenstijlpubliek. Half publiek Nederland doodwensen (Ik doodwens, jij doodwenst, ik ben gedoodwensd) maar het ondertussen 'Schandalig!' vinden dat u oproept tot geweld richting Berlusconi. Wat een watjes opeens met hun dubbele standaard! Of ik het er nou mee eens ben of niet, die uitspraken moeten gewoon kunnen. Ik ben niet heel bekend met u als persoonlijkheid maar ik ben ervan overtuigd dat u het niet letterlijk bedoelde en slechts wat krachtige termen wilde gebruiken om uw afkeer van de persoon Berlusconi te tonen. De reaguurders moeten niet zo zeiken! Vooral als u zich bedenkt dat het gros van het Geenstijlpubliek u zo vervelend vindt omdat u een 'links zeurvrouwtje' bent. Ik vind u ook een beetje een zeur, maar dat is uw goed recht. Ga vooral door met zeuren en negeren die hap! U bent vandaag trouwens ook weer aan de beurt op Geenstijl. Foei mevrouw! Succes en met vriendelijke groet,
alhoewel ik geen grote eter noch een fijnproever ben, mag ik graag naar kookprogramma's en/of programma's over eten kijken. Zo zag ik gisteren voor het eerst het programma Pluijm op pad, waarin de culinario René Pluijm op zoek gaat naar specifieke gerechten en een of ander buitenland. Het was nu Wenen en het was puur plezier om Pluijm te zien genieten van de Oostenrijkse specialiteiten Wiener Schnitzel, bagels, ham, Sachertorte en azijn. Hij vertelt er de historie van, proeft en geniet en maakt uiteindelijk gerechten met voornoemde specialiteiten. Heerlijk programma. Beetje jammer (maar dat is mijn gereformeerde inborst) dat hij een commercieel bijbelang heeft: zijn eigen boerenspecialiteiten delicatessenlijn. Maar toch: met Pluijm op pad is heel erg lekker (RTL 4).
Na 'Vijf jaar later" (goede interessante reeks programma's met Jeroen Pauw) van gisteravond zag ik zo 123 geen reden meer om niet op Femke Halsema en de haren te stemmen bij de eerstvolgende mogelijkheid.
ik ben altijd voorzichtig met opschepperij (diep in mijn hart natuurlijk niet, maar voor de bühne wel), maar toen ik het blog van mijn kleindochter Olivia zag was ik zó verschrikkelijk trots!!!
ze heeft deze foto zelf gemaakt met haar nieuwe roze fototoestel, bij de Bruna (top tien!!!!!)
Tegenwoordig is bij radio en televisie het adagium van 'hogerhand': veel praten, daar zitten de luisteraars/kijkers toch niet op te wachten. Dan zappen ze weg! Alles moet, zeker op Radio 1, snel en live, nieuws en sport en vooral allemaal niet te lang. En op de televisie is het een sport om de 'zapmomenten' te vermijden, dus lekker de vaart erin. Nou mag het nooit het doel zijn van programmamakers om de kijkers/luisteraars weg te jagen, maar bloeddrukverhogend en ergernisverwekkend is het vaak wel. Vind ik.
Behalve in deze donkere Kersttijd. Ineens mag er lekker lang gepraat worden over het afgelopen decennium. Op de radio staat elke dag een jaar centraal en vooral in de ochtend en de nacht zijn er heerlijke gesprekken met beschouwingen en interessante gasten. Puur genieten bij Casa Luna, 2 uur Elsbeth Etty, 2 uur Bas Heijne, 2 uur Bert Wagendorp, 2 uur Francisco Jole (die heb ik tenminste ofwel live gehoord ofwel gepodcast). En als heerlijk hoofdgerecht bij het Kerstdiner op de televisie: Wintergasten, met Raoul Heertje. Vanavond, maandagavond, was ik helemaal geraakt door David Simon, journalist, schrijver van the Wire. Tot nadenken stemmend en inspirerend gesprek, waard om 2 x te zien, zoveel filosofie over dit tijdsgewricht kwam er langs. De vorige Wintergast, Rory Stewart (Engelse diplomaat/schrijver/avonturier/politicus voor de Britse Conservatieve Partij) was even boeiend.
Beste mensen in Hilversum die het voor het zeggen hebben: er zijn echt mensen die hierop zitten te wachten, al is het veel gepraat. Die mensen willen namelijk geholpen worden bij het nadenken over ingewikkelde zaken zonder van hype naar hype gejaagd te worden. Zo kan ik 2010 wel aan.
Voor wie vanavond om 20.40 uur niet op apegapen ligt heb ik een dringend advies: bekijk de film van Michiel van Erp, op Nederland 2: BEATRIX, MAJESTEIT. Een film over De Beatrix en zeven Beatrixen die allen een aspect van de Koningin haar leven vertegenwoordigen. Het is een prachtige film, je komt dichtbij Beatrix en toch natuurlijk weer niet.
na het zien van Vijf jaar later (Jeroen Pauw) met Beau van Erven Dorens weet ik het zeker: wat Beau van Erven Dorens ook doet, hij is OK. In Vijf jaar later verklaarde hij zijn soms ongerichte energie en brutale ambities op hartveroverende wijze. Beter honderd keer je neus stoten dan nooit iets proberen. Ik heb hem altijd met een soort moederlijke liefde gevolgd en vanavond wist ik dat ik daarin gelijk had.
Overigens: Jeroen Pauw blijkt weer eens een sublieme interviewer. Zoals Pauw Witteman dat ook is. Een prachtig duo dus. Maar in de gestuurde twee zijn ze niet zo subliem als als solo-zeilers.
mijn vrienden Céline en Frans hebben sinds een paar maanden een pleegkind. Ze zijn 50+-ers, volwassen dochter allang uit huis, en nu is er de kleine, 8-jarige Jumario. En hij brengt veel leven in deze brouwerij. Dat is heel mooi te volgen op het blog van vader Frans Lomans. Hij schrijft het op de (leuke) site van J/M Ouders. Lees maar eens mee!
ik schreef een zinnetje over Anouk, die het woord 'stinkt' gebruikt zou hebben. Niet waar, heb ik van vele kanten inmiddels begrepen. Andrea schreef een reactie die ik post omdat ik het er helemaal mee eens was:
Heb ook het mooie interview met Anouk gezien, maar volgens mij heb je haar niet helemaal goed verstaan... Anouk gebruik veel engels in haar spreektaal en ze zei het stingt (prikt) een beetje ipv het stinkt. Volgens mij maakt het haar antwoord mooier, in de zin van dat ze dus wel te kwetsen valt, maar maar lichtjes, maar het raakt haar dus wel. Vond ik wel mooi, ze lijkt meestal zo volledig onaantastbaar, maar in dit inteview niet, complimenten voor de al net zo kwetsbare Frank Evenblij, heerlijke man!
Jelle Brandt Corstius, columnist/buitenlandcorrespondent van Trouw, schreef onderstaande column voor zijn nieuwe neef Benjamin
Jelle – koopt babyvalenki
Zodra ik hoorde dat mijn zus was bevallen van een zoon was ik behalve blij ook een beetje in paniek. Want wat moet je in vredesnaam kopen voor een baby?
Een Noorse vriend verzekerde mij ervan dat ooms verantwoordelijk zijn voor de eerste knuffel van de baby, die zij met zich meeslepen tot hun achttiende, als de knuffel alleen nog maar bestaat uit een rafel met een plastic oog eraan vast.
zegt NRC Next-columnist over de overname van NRC, NRC Next en NRC Media door Investeringsmaatschappij Egeria en mediaconcern Het Gesprek. Een overname die overigens vrolijker stemt dan de vorige strapatsen op de kranten-/uitgeversmarkt. Al was het maar omdat Derk Sauer er in hoge mate bij betrokken is, en die naam bezorgt mij altijd een goed humeur.
Maar Blokker zou Blokker niet zijn als hij er niet een grumpy column aan wijdde. Eerste deel hieronder, daarna kan je doorlinken naar de hele column (ik heb eindellijk geleerd hoe ik schadevrij met citeren kan omgaan).
Raar idee natuurlijk, dat ik nu om den brode u en meneer zou moeten zeggen tegen Frits Barend omdat hij aandeelhouder van nrc.next is geworden. Die Frits. Af en toe zie ik hem samen met z’n dochter Barbara op de zender Het Gesprek (wie had het laatst toch over ‘de kwaliteitszender’ Het Gesprek?) lollig reclame maken voor hun glossy Helden, waarin onlangs een interview van zestig pagina’s schijnt te hebben gestaan met Wesley Sneijder en Yolanthe Cabau van Kasbergen.
van Anouk, die in een (heel goed) interview met Frank Evenblij, op de vraag Ben jij te kwetsen?, zei: "Het stinkt even, en dan blaas ik het pffff gewoon weg. En dan glijdt het van me af."
Dat was nou net het advies wat ik nodig had vandaag, met een mailbox vol Geen Stijl-bagger.
Mijn huis staat ineens vol met prachtige boeketten. Dat komt, als een tv-programma stopt word je overladen met bloemen. Van de omroep, van de redactie, van de studio... Aardige (Hilversumse) gewoonte, maar soms een doekje/boeket voor het bloeden. Zoals de bloemen die we vanavond kregen na de laatste Vrouw & Paard. We hadden liever nog wat tijd gekregen om het programma te laten groeien, om te leren van de afgelopen twee seizoenen, om door te gaan omdat het in Hilversum toch belangrijk gevonden wordt dat hoe dan ook er een programma is waarin veel vrouwen te zien zijn, en ik bedoel dan niet de Top Model-programma's. Maar dat vond 'Hilversum', de Publieke Omroep, dus niet. Streep erdoor. Dat was al beslist voor we aan dit seizoen begonnen overigens, dus dat stond los van kwaliteit en/of kijkcijfers (beide niet slecht). Dus wij verlieten vanavond, na de allerlaatste V & P met heel veel bloemen en evenzoveel weemoed studio Plantage.
Waarschijnlijk waren er ook grote bossen bloemen en dikke flessen wijn voor de makers van Dit was het Nieuws, dat morgenavond zijn allerlaatste aflevering bereikt en vandaag is opgenomen. Ook zij zijn tegen hun zin geschrapt en eerlijk is eerlijk, dat gaat me bijna nog meer aan het hart dan het verdwijnen van mijn eigen Vrouw & Paard; ik was een onverbiddelijke fan van dit meesterlijke programma. Zij zitten zelf ook vol woede, als ik de afgelopen uitzendingen vol geestige gram richting Tros mag geloven. Ze hebben die bloemen vast niet aangenomen ('heren van de Tros, stop die boeketten lekker in je ...'), de flessen wel, denk ik.
En dan: Philip Freriks. Daar passen alleen maar grote bossen mooie rozen, die vast met veel warmte zijn gegeven en in dank zijn aanvaard: ik heb het idee dat Philip zonder wrok aan een heerlijk nieuw stuk van zijn leven begint. Hij zal het druk krijgen, maar altijd vrijheid voelen. Daar kan ik over meepraten namelijk. De zegeningen van de oude dag die nog wel met bezigheden is gevuld. Bij deze geef ik een virtueel Vrouw & Paard-boeket met een dikke kus aan die leuke joyeuze Philip Freriks (tegenover mijn 29 fouten bij het Nationale Dictee stond maar één piepklein versprekinkje in zijn laatste Journaalpresentatie).
PS: als u iets over Vrouw & Paard kwijt wilt (liefst iets positiefs) of wilt laten weten dat u het jammer vindt dat het verdwijnt: mail mij niet, maar laat het de VARA weten!
Toen Matthijs van Nieuwkerk met Herman Finkers (en later met Daniël Lohues) vol liefde en weemoed over de grote Nederlandse dichter Willem Wilmink sprak, dacht ik ineens aan een toepasselijk gedicht van hem voor deze dagen:
Rialto Podium - documentaire in aanwezigheid van de regisseur
John Appel | Nederland | 85' | 2009 | Nederlands gesproken | Winnaar Beste Nederlandse documentaire, IDFA 2009
Een film over gokken en winnen en verliezen. Gebaseerd op de herinnering van de maker aan zijn vader. Zijn herinneringen als kind aan onschuldige, plezierige spelletjes werpen een schaduw vooruit van latere risicovolle ondernemingen en niet ongevaarlijke capriolen gevoed door een diepgewortelde gokverslaving.
The Player is een zoektocht van een zoon naar zijn (overleden) vader en een grondig onderzoek naar de ware ziel van de gokker. Naast de vaderfiguur staan nog drie notoire gokkers centraal die samen het beeld van de vader, niet gewoon een gokker maar een bespeler van het leven, completeren.
John Appel is bij de vertoning aanwezig en wordt na afloop geïnterviewd door Hanneke Groenteman.
Reserveren : www.rialtofilm.nl of 020-67 68 700 (vanaf 13.00 uur)
De reserves die velen (waaronder ik) hadden over het Noord/Zuid-project in Amsterdam zijn meer dan bewaarheid: er is aan begonnen zonder goede financiële onderbouwing, zonder voldoende deskundigheid, zonder het bevoegde gezag en dus de burgers volledig en eerlijk te informeren, er is veel te optimistisch gerekend uit blinde ambitie om zo'n mega(lomaan) project uit te voeren. Het is katterig om de bevindingen van de enquêtecommissie te horen, het hele project is te groot en te duur, maar er is geen weg terug en de Amsterdammers zullen generaties lang moeten bloeden. Al zal die ondergrondse verbinding natuurlijk, als hij er ooit komt, wel lekker snel zijn en droog. En duur.
Ik moest denken aan een project waartegen we met een heleboel Amsterdammers ook te hoop liepen, ergens in de zeventiger jaren: de bouw van de Nederlandse Bank op het Frederiksplein. De plek waar de resten van het prachtige Paleis van Volksvlijt (afgebrand) nog stonden, een geweldig Jugendstilparkje, de Galerij genoemd. Een grasveld in het midden, er omheen allerlei bedrijfjes en winkeltjes, het zou het hart van dat deel van de stad kunnen zijn ware het niet dat het ruw gesloopt werd voor de foeilelijke bank. Dat gebouw heeft het hele plein en omgeving dood gemaakt. Er waren protesten en demonstraties: Ban de Bank. Heeft helemaal niets geholpen.
Het verschil met de Noord-Zuidlijn is dat die misschien wel zal wennen (niet voor de oud-bewoners van de ingestorte huizen), en dat die bank nooit gewend is. Kan die niet alsnog gesloopt worden, overigens?
De overeenkomst tussen al die idiote projecten is, dat het allemaal jongensspeeltjes zijn: wie heeft de langste. En niemand vraagt zich af: Kunnen we dat allemaal wel betalen, en kunnen we dit aan? Hoeveel vrouwen zaten eigenlijk bij die Noord/Zuidlijn op belangrijke plekken?
message: Achterlijk oud mongolen wijf dat je ook bent. Jammer dat verwonden niet mag. Anders zou ik al je ledematen van je romp aftrekken als ik je zou tegenkomen.
Vuile linkse kuthoer
Reactie mijnerzijds: a. ik vind niet dat wie dan ook het recht heeft om iemand anders te verwonden. De dader is gestoord en zal zeker zwaar gestraft worden. Terecht. Maar...
b. ik vind Berlusconi een machtsbeluste despoot, die alles inzet om zijn macht te bestendigen. Ik noemde daarbij de documentaire Videocracy, die nog eens duidelijk maakt hoe niets ontziend Berlusconi is als het gaat om hem niet goed gezinden monddood te maken. Kritische media en journalisten worden uitgeschakeld.
c. ik vond het opmerkelijk en tekenend dat het eerste wat hij, behoorlijk zwaar gewond, deed is zijn verwondingen voor camera's laten zien. Het slachtofferschap werd hem op een presenteerblad aangereikt en hij heeft precies de goede intuïtie om dat aan te voelen.
Ik kreeg veel reacties, van het hierboven geciteerde soort, maar ook precies het omgekeerde, waarvan hieronder een voorbeeld (waarin ik me dus kan vinden):
Recent zei Berlusconi dat hij schrijvers die zo overdreven over de maffia schrijven, wel kan wurgen. Een zeer onthullende uitspraak. Dat wurgen van mensen die ongunstig over de maffia berichten, is nu juist het kenmerk bij uitstek van de maffia. Ik behoor tot de felste tegenstanders van Berlusconi. Toch ben ik gelukkig nooit blij als ik een ander mens pijn zie lijden, hoe slecht hij ook is.
ik kreeg zo'n fijne reactie van Frieda, dat ik hem (bij wijze van uitzondering, maar ja, ijdelheid....) post:
Het was in uw programma dat ik Charlotte Mutsaers voor het eerst zag. De bewuste uitzending dat zij aan uw tafel over Paardejam vertelde en totaal niet werd begrepen door Mary Dresselhuys, zal ik nooit vergeten. Sterker nog: na Paardejam kwam haar gehele oeuvre mijn boekenkast binnen en ben ik zelfs afgestudeerd op een van de auteurs die zij in een van haar essays beschreef. Nou goed. Ik wil alleen maar zeggen dat Van Dis weliswaar een 'historisch interview' had met Mutsaers - dat zien we de komende dagen ongetwijfeld veel langskomen op tv. Maar voor mij was het gesprek dat in 1996 (ik heb het even nagezocht) in De Plantage plaatsvond pas echt van belang. Ik ga nu Koetsier Herfst lezen (mijn enige ongelezen Mutsaers - schandalig!) en ik ga ook wat trouwer naar Vrouw en Paard kijken.
Overigens, Frieda: kijken naar Vrouw & Paard kan nog maar 1 keer: a.s. vrijdag, 18 december, de allerlaatste aflevering..
Eén van de kenmerken van een eigentijdse dictator is zijn mediabewustzijn. Wat dat betreft is Berlusconi (verbeterde versie van Mussolini) onovertroffen. Hij wordt onverhoeds door een ijzeren voorwerp in de vorm van de Dom van Milaan in het gezicht geraakt, neus gebroken, tanden kapot, bloed bloed, en wat doet hij als eerste: zijn bebloede kop aan het Volk tonen voor hij in vliegende vaart naar het ziekenhuis gebracht wordt. Want de gestoorde gooier mag dan een wapen hebben: híj heeft een machtiger wapen: de media. Jammer dat Berlusconi verwonden natuurlijk niet mag, dus dat de (verwarde) gooier flink gestraft zal worden, want als ik het iemand gun dat hij gehavend wordt, te beginnen in zijn groteske uiterlijk, is het wel Berlusconi. Dat gevoel werd bij mij versterkt na het zien van de documentaire Videocracy (IDFA), die vast en zeker zal worden uitgezonden in Nederland en die u absoluut moet zien. De media als genadeloos wapen in handen van Berlusconi.
Wat een mooi nieuws, deze maandag 14 december. Behalve dat Benjamin 2 dagen oud en welvarend is, is er het bericht dat Charlotte Mutsaers de PC Hooftprijs 2009 heeft gekregen. Gelukkig nu eens niet een wedstrijd (Libris, AKO), waarbij je het moet afleggen tegen onvergelijkbare auteurs, maar een verstandige commissie die met verstand van zaken haar gewoon de beste en origineelste auteur van deze tijd vindt. Ik hou erg van haar werk, zoals aan mijn muren (reproducties) als in mijn boekenkast (sorry, nog steeds Koetsier Herfst niet gelezen, ga ik nu echt doen!), en zo mogelijk nog meer van haar bewogen, intelligente en scherpzinnige geest (lust je nog dieren???). Mooie zin uit het juryrapport: 'Haar oeuvre is een groot impliciet pleidooi voor de verwondering, de betovering, de onbevangenheid, het enthousiasme (...)
Heel veel geluk, lieve Charlotte!
Ik laat hieronder het interview zien waardoor ze zich, bij de onvolprezen Adriaan van Dis, voorgoed in ons collectieve geheugen nestelde. 1983. Een meisje bijna nog, maar dat is ze nog steeds, alleen met iets rooier haar. En dat is ook haar kracht, ze was, is en zal de persoonlijkheid blijven die ze eeuwig was.
En dit is Charlotte nu, of nee, ik denk een paar jaar geleden.
In de Volkskrant van vandaag vraagt de door mij zeer gewaardeerde tv-recensent Jean-Pierre Geelen zich in een tussenzinnetje af waarom 'de dames van Vrouw & Paard hun strijdzuster (Patricia Paay, hg) in de kou lieten staan'. Goede vraag, die wij natuurlijk van tevoren ook tegen het licht hadden gehouden. Sommigen van ons vonden het een 'leuk' onderwerp (we zijn vaak al zwaar en politiek-correct bezig), ik was tegen. Ik niet alleen, het onderwerp haalde de uitzending niet.
Laat ik voor mezelf spreken: ik vond het een volkomen onbeduidende zaak, die ik geen discussie waard vond. Patricia Paay heeft op 60-jarige leeftijd geposeerd voor de Playboy. Moet zij weten, uiteraard. Of er nou een nietje door een 13-jarige of een 80-jarige Playmate geslagen wordt, het is mij gelijk. Ja maar, was de tegenwerping: iedereen valt erover dat een 'oudere' vrouw nog bloot poseert. Discriminatie van de oudere vrouw! Ik had eigenlijk in mijn wijde omgeving niemand die er ook maar één gedachte aan wijdde, voor Theo Maasen erover uitgleed. En toen ging het meer over Theo dan over Patricia. Ik vond het Paay-sop de kool niet waard. Haar liefdeleven, haar wraak, haar financiële situatie (sterk verbeterd door Playboy) en haar hypocrisie ('aan mijn lichaam is NIETS gedaan') interesseren mij niet. Ik gun haar alles waardoor ze zonder iemand schade te berokkenen overeind blijft. Maar wil ik me opwerpen als haar 'strijdzuster', zoals Geelen schrijft? Nou nee. Wat bindt ons? Dat we vrouwen zijn? Is niet genoeg. Haar strijd is de mijne niet en niet die van heel veel andere 'zusters'. Haar 'strijd' reikt niet verder dan haar eigen universum en heeft volgens mij niets met de emancipatie van de oudere vrouw te maken (waarvoor ik me ook niet per se opwerp trouwens). Misschien had ze, als ze met rimpels en lege tieten en slappe billen in de Playboy had gepronkt, een kansje gemaakt als onderwerp in Vrouw & Paard.
Farewell werd op het IDFA en in de Nederlandse pers heel erg goed ontvangen! Als je nog niet in de gelegenheid bent geweest de film te zien en je wilt niet tot maart wachten dan kan je op 12 december in Rialto Farewell zien. Zie hieronder...
Uit het Parool 23 december 2009 (dag na de premiere):
'Prachtige film, waarvoor het premiere publiek de handen stuk klapte.'
Rialto Podium - documentaire in aanwezigheid van de regisseur
Za 12 december | 16.00 uur
FAREWELL
Ditteke Mensink | Nederland | 90' | 2009 | Engels gesproken | Nederlands ondertiteld
Ditteke Mensink werkte, in nauwe samenwerking met beeldresearcher Gerard Nijssen (Andere Tijden, De Oorlog), negen jaar aan Farewell.
De film is geheel opgebouwd uit archiefbeelden en vertelt het verhaal van Lady Grace Drummond-Hay. Zij vloog als journalist en tevens enige vrouwelijke passagier mee met het luchtschip Graf Zeppelin, dat in 1929 een reis rond de wereld vanuit New York maakte. Zij verslaat de reis voor de Hearst Newspapers In spectaculaire en unieke beelden wordt de volledige reis gevolgd, inclusief de liefdesgeschiedenis tussen Lady Grace en haar onbereikbare geliefde Karl von Wiegand. Ditteke Mensink is bij de vertoning aanwezig en wordt na afloop geïnterviewd door Peter van Ingen (VPRO, o.a. eindredacteur Zomergasten, presentator Buitenhof).
Freek de Jonge is in augustus 65 jaar geworden en viert dat bij de VPRO met vier programma's onder de titels Groningen, Workum, Zaandam en Goes. Hij bedacht hiervoor een nieuw genre: Cabadocu. Het zijn documentaireachtige shows geworden van 45 minuten met als centraal thema de cultuur op locaties uit zijn jeugd. Geen nostalgische terugblik, maar een peiling van de lokale gevoelstemperatuur en wanneer mogelijk een vooruitblik naar nieuwe ontwikkelingen.
Dit was de officiële aankondiging. Bij Freek krijg ik gauw de blaséë houding: je kan hem te allen tijde overal zien, dus ik sla hem tegenwoordig nog al eens over. Je eet hem tegen (zoals je dat bij eten noemt) omdat hij zo te pas en te onpas in alle talkshows opdraaft.
Maar eigenlijk is dat jammer, want zijn theatershows zijn meesterlijk en zijn nieuwe programmareeks, zoals hierboven aangekondigd, belooft ook erg goed te worden. Deel 1 heb ik vanavond gezien (inclusief het vervolg op Holland Doc) en ik was erg verrast. Hij heeft een spannende nieuwe vorm gevonden, communiceert echt met het plaatselijke publiek en dat levert bijzondere televisie op. Mooi en spontaan en heel grappig en nieuw in het Freek-universum. Beetje minpunt: erg mateloos. Je moet er uren voor uittrekken. Dat heb ik niet gedaan, ik moest ook nog even door met mijn leven. Maar ja, dat is een luxeprobleem. En tegenover alle ultrakorte soundbites is dit eigenlijk wel weer goed.
En o ja, koop/lees de nieuwe MAARTEN (van Rossem). Heel interessant.
Kijk, zo zie je hoe machtig het Medium TV is. Ik raakte gewonnen voor Agnes Kant. Vanavond: een 'onverwachte' ontmoeting tussen Marga van Praag (Het Gesprek) en Agnes Kant. Ik geloof niet helemaal in het onverwachte, maar wel in de kwaliteit van Marga van Praag om mensen in haar ontmoetingen te laten bloeien. Agnes Kant liet zich aan Marga (en door Marga) van een spontane, vrolijke, aantrekkelijke en intelligente kant zien. Marga liet zien dat zij een ontwapenende en slimme ondervraagster is. Ik had al een keer een stuk met Ahmed Marcouch gezien, dit was de tweede 'Marga' die ik zag, en ik vond het hardstikke goed. Prikkelend, onderhoudend, alles wat vrouwen willen weten kwam langs, maar ook wat je als politiek geïnteresseerde wilt weten.
Ze hadden haar (Marga) nooit moeten laten gaan bij de publieke omroep. En Agnes moet zich vaak door Marga laten interviewen (of adviseren). Ruim baan voor pittige vrouwen!
Het gesabbel aan de nagedachtenis van Ramses Shaffy houdt voorlopig niet op en dat is begrijpelijk: hoe vaak landt zo iemand nou op aarde, dus als hij vertrokken is wordt daar nog lang over nagepraat. En, vaak helaas, nagezongen.
Mooi: een nooit uitgezonden interview met Paul de Leeuw (Ik ben benieuwd naar de dood, zei Ramses, overgaan in een andere vorm leek hem spannend), afschuwelijk: Op zoek naar Mary Poppins, waarin tien bijna identieke dames het lied Zing, vecht, huil, bid, lach, werken bewonder in een vlakke musicalmal probeerden te persen. Groter verschil tussen de wannabee Mary's Poppinsen en Ramses Shaffy was niet denkbaar.
Eén troost: Ramses zou er zelf hartelijk om lachen. Hij zou de meiden bewonderen. En daar kan ik een voorbeeld aan nemen.
Voor degene met z'n mateloze trots
In z'n risicoloze hoge toren
Op z'n risicoloze hoge rots
Moet nu weten, zo zijn we niet geboren
Nog steeds ben ik aan het proberen de foto's van Kaouther-zonder-hoofddoek van mijn blog te verwijderen. Ik weet nu wel precies wanneer ik ze gepost heb, maar door een nieuwe bouw van mijn blog weet ik niet hoe ik ze eraf moet krijgen. Bovendien kreeg ik van Charlotte te horen dat ze toch altijd op internet blijven zwerven (google haar maar...). Ik blijf eraan werken.
Mooie reactie kreeg ik van Marja Ruijterman. Lees mee:
Elsa, doe wat je zelf wil! Mijn moeder had een Marokkaanse buurvrouw. Die twee spraken elkaar op de trap en soms kwamen ze bij elkaar koffie drinken. Tot mijn moeder op een dag de hoofddoek van haar hoofd trok: "Doe die hoofddoek af en laat je prachtige haar zien, laat je toch niet onderdrukken!" Mijn moeder begreep niet waarom de buurvrouw haar daarna niet meer aankeek. Ze wilde haar bevrijden en ze had haar dankbaar moeten zijn. Wie onderdrukt wie nou? In de Volkskrant stond een artikel met als kop: 'Elsa, mag die hoofddoek af?' De hoofddoek als symbool van onderdrukking. Maar is dat wel zo? In de loop der jaren heb ik heel wat vrouwen die hoofddoeken dragen gesproken. Ieder met een andere reden. Als een soort geuzensymbool tegen mensen die zeggen dat ze de hoofddoek af moeten doen. Net als de heer Wilders ooit zei: "hoe meer mensen zich uitspreken tegen mijn kapsel, hoe langer ik het zo laat." Net als ik vroeger mijn paarse tuinbroek aanhield omdat mijn moeder dat zo vreselijk vond. "Ik bepaal zelf wel wat ik aantrek:" Dan de vrouwen die het een veilig idee vinden om de hoofddoek om te laten. Geen gedoe met mannen achter ze zich aan. Vrouwen die het gevoel hebben en dat het bij hun geloof hoort. Een vrouw vertelde me dat het een symbool van trots is. Van haar man hoefde het niet... ze wilde het zelf. Natuurlijk zijn er diepere psychologische lagen te vermoeden of te bedenken maar wie ben ik om dat te doen?
Ik heb vrouwen gesproken, strompelend op stiletto hoge hakken, die zeiden: Al die hoofddoeken op straat ik word er gek van. Ze laten zich onderdrukken! Waarom lopen ze op die hoge hakken? Loopt het lekker? Is het goed voor hun voeten? Is het een eigen keuze of doen ze het eigenlijk om mannen te behagen? Of omdat het voorgeschreven is door de modetrend? Waarom dragen vrouwen hoge hakken? Een teken van onderdrukking? En het inhouden van de buik om mooier te lijken? Waardoor de ademhaling te hoog is. En dan die jonge vrouwen die er alles aan doen om zo dun mogelijk te zijn om modeshows te kunnen lopen? Laten die zich onderdrukken? En ik en wij? Wat doen wij uit onszelf? Het lijkt me heerlijk om een lange vel gekleurde kaftan te dragen. Lekker ruim om het lichaam. Toch doe ik het niet. Zomers even in Frankrijk. Niet naar mijn werk. Dan doe ik iets netjes aan en mijn vriendin houdt me in de gaten als ik de deur uit ga. Of het wel verantwoord is, of de kleuren bij elkaar passen en of er niets gedraaid zit. Waarom draag ik die kaftan niet? Help, ik word onderdrukt!
Een paar jaar geleden maakte ik kennis met een familie van uitgeprocedeerde asielzoekers (uit Algerije). Moeder en dochter Kaouther (toen 11) logeerden bij mij, Kaouther mocht op Koninginnedag bij Paul de Leeuw in het oranje optreden en ik postte foto's van haar. Ze was/is beeldschoon. Ik vond dat ze op Anne Frank leek. Ze ging naar het VWO en wou journaliste worden. Zal vast ook wel gebeuren, ik heb haar uit het oog verloren.
tot ik gisteren een mailtje van haar kreeg. Het gaat heel goed met haar, maar ze had een verzoek: mochten de foto's die ik destijds van haar postte van mijn weblog verwijderd worden? Ze droeg nu namelijk een hoofddoek en wil liever niet dat haar hoofddoekloze foto's openbaar zichtbaar blijven.
Ik heb de foto's nog niet gevonden (ik weet niet meer precies welk jaar het was en had het druk) maar ik beloof, Kaouther, dat ik ze er af zal halen.
Met spijt, dat wel. En een licht gevoel van: jammer....
In de beroemde biologische bakkerij Paul Année, in de Runstraat in Amsterdam, zijn - natuurlijk - muizen. Alleen: er is ook een ijverige lieve poes. Floortje. En zij houdt de bakkerij in haar eentje muizenvrij. Top natuurlijk.
Maar dan zijn er weer regelzuchtige inspecteurs, die meer op muizen dan op poezen zijn, en die willen poes Floortje weg hebben, omdat ze een 'besmettingshaard' zou kunnen zijn. Of zoiets.
Wat een onzin. Ik zou absoluut geen stap zetten in een ruimte waar muizen rondlopen (vormen die geen besmettingsgevaar dan?), maar heel veel stappen in een zaak met een lieve poes.
Enfin, als jullie hier ook een mening over hebben, stem mee, op deze site.
Journalistiek geweld met Theodor Holman en Gijs Groenteman. Fotograaf Cor Jaring, journalist Marcel Metze en actrice Annemarie Prins durven het op 6 december aan.
Maandelijks banjeren de twee heren door de porseleinkast van kunst, cultuur, literatuur, media of politiek. In de intieme Kleine Zaal ontrafelen ze geheimen uit opmerkelijke vakgebieden en gaan ze op zoek naar verborgen, maar grootse passies. Met live muziek, veel humor én een live column geven ze uw luie zondag weer betekenis.
Gasten 6 december Cor Jaring begon zijn loopbaan als fotograaf in het leger. Een kapitein maakte hem hoofd van de fotokamer en de rest is geschiedenis. "Ik fotografeerde alles onscherp," zegt Jaring zelf over die tijd. "Maar dat was toen in de mode en ik won er fotowedstrijden mee." Het was het begin van een roemruchte carrière die hem voerde langs de havens van Amsterdam, de provo's, de hippies, de krakersrellen in Amsterdam en de kroning van Beatrix. Hij schoot talloze beelden die iconisch zouden blijken, zoals van Robert Jasper Grootveld, de rookbommen rond de Gouden Koets en de bed-in van John Lennon en Yoko Ono in het Hilton. Net uitgekomen is zijn boek Jaring. Jaring geeft een magistraal beeld van de jaren waarin Nederland voorgoed veranderde. Daarnaast bevat het een ruime keuze uit het werk dat Cor Jaring op zijn vele reizen maakte. Marcel Metze is journalist, historicus en auteur. Hij promoveerde in 2004 op een biografie over Anton Philips. Metze werkt momenteel aan een biografie over Royal Dutch Shell Group en schreef eerder een reeks boeken waaronder een analyserend boek over Philips en in samenwerking met Jos van Hezewijk XXL, een analyse van de prestaties van de top-100 Nederlandse ondernemingen hun leiders tussen 1982-1997. Annemarie Prins is theatermaakster en actrice en speelt in de serie Annie M.G. over het leven van Annie M.G. Schmidt. Hierin vertolkt zij de rol van de oudere Annie. De serie, geregisseerd door Dana Nechushtan, is vanaf 3 januari te zien.
Muziek: Les Chats Cadiens: Deze crossover is gerijpt uit de samenwerking van vier Nederlandse bandleiders, die speelden op North Sea Jazz en het Montreux Jazzfestival. Een tweede verrassing, naast die onalledaagse mix, is dat alle baspartijen op accordeon gespeeld worden. Les Chats Cadiens is de enige bluesband ter wereld met een accordeonist die tegelijk bast. Vernieuwend is ook het repertoir. Dat bestaat uit voornamelijk eigen composities, in de sfeer van de legendarische R&B accordeonist Clifton Chenier.
ook op: zondag 17 jan zondag 14 feb zondag 14 mrt zondag 11 apr zondag 9 mei
presentatie Theodor Holman, Gijs Groenteman column Jonathan Koopmans productie, redactie Davied Eliasar
Ik zie nu pas dat vanavond, woensdagavond, om 23.35 uur (N 2) één van mijn favoriete documentaires van het IDFA van de afgelopen jaren wordt uitgezonden. HEAR AND NOW, een documentaire van een jonge maakster over haar dove ouders. Die krijgen, na een leven lang doof, een ingewikkeld implantaat waardoor ze voor het eerst kunnen horen. Maar dat is een schokkende ervaring. En lang niet altijd gelukkig makend. Irene Taylor Brodsky maakte de film en ga hem zien of neem hem op.
blij dat je weer regelmatig schrijft op je blog. op mijn weblog schrijf ik steeds minder over Nederland, omdat ik vind dat ik als 'expat' tever weg sta van de actualiteit daar, hoewel ik mijn best doe om alles te lezen en te volgen. De 'kopvoddentax' joeg me weer even in de gordijnen, en nu dat minaretverbod in Zwitserland. Een minaretverbod in Zwitserland: verbaast me niks. Het is een land waar het verboden is in flats om na 10 uur de WC door te trekken, of te douchen. In een land met romantische kerkjes (uivormige domes?) misstaan de 4 minaretten die ze nu al hebben.
Bekrompen, zielig, middeleeuws, koekoeksklokken Zwitserland. Waar Geert vast een verblijfsvergunning kan krijgen.
Onze Minister van Binnenlandse Zaken is "blij dat wij geen bindend referendum hebben."
Dat is een beetje foutje uitspraak, eigenlijk erkennend dat bij 'ons' ook een meerderheid bestaat voor het idee van een minaretbouwban.
En hoewel ik me als Islamiet diep en zwaar beledigd zou voelen door deze uitbraak van minaretfobie, zou ik tegelijk creatief gaan denken over hoe we de minaret anders kunnen vormgeven. Wat is de definitie van een minaret? Hoe wordt dat in de wet vastgelegd? Mag dat ook een iets hoger uitgevallen schuurtje zijn, een reclamezuil met een luidspreker of een boomhut? Of een enorme koekoekklok op een paal?
Groeten uit Beijing (waar minaretten zijn toegestaan.)
