dacht ik toen ik vanavond bij Pauw & Witteman (toch fijn dat ze er weer zijn) oud-minister Hans van den Broek het drama in Gaza genuanceerd hoorde benaderen. Hij had het over disproportioneel geweld (Jort Kelder en Sörensen waren dat faliekant met hem oneens overigens) van de zijde van Israël, wat elke oplossing van het probleem in het Midden-Oosten in de weg staat. En als ik genuanceerd zeg, bedoel ik dat hij niet alleen begrip heeft voor de moeilijke positie van Israël, maar ook voor de uitzichtloze positie van de Palestijnen. Dat alleen overleg met Hamas en van beide kanten water in de wijn doen ooit tot een vreedzaam samenleven daar kan leiden. Dat het voorstelbaar is dat Israël zich bedreigd voelt in de regio, maar dat dat nog niet deze mate van agressie rechtvaardigt. Dat de EU, de VN, Obama in actie moeten komen.

Enfin, alles wat ik erover zeg zal leiden tot scheldmails over antisemitisme en dat ik me moet schamen (zoals ik al kreeg naar aanleiding van mijn mededeling dat ik aanwezig was op het Museumplein, jl. zaterdag). Ik wil alleen maar zeggen dat ik blij ben met gezaghebbende en fatsoenlijke debaters en pleitbezorgers van de Palestijnse zaak uit min of meer onverwachte en onverdachte hoek, als Hans van den Broek en Dries van Agt. En ik ben nadrukkelijk niet blij met idioten die HOLOCAUS IN GAZA of STOP JOODSE AGRESSIE IN GAZA op hun debiele spandoeken zetten. Reden waarom ik de demonstratie zaterdag vroeg heb verlaten overigens, na uitzichtloze discussies hierover met de dragers van de borden/doeken.

Ik betreur het overigens wel dat Hans van den Broek, toen hij nog minister van buitenlandse zaken was, zijn mond niet wat verder en radicaler heeft opengetrokken, evenmin als oud-premier Van Agt. Nou ja, beter laat dan nooit.

Als we tijd van leven hebben komt Maxim Verhagen ook nog verstandig uit de hoek, of Jan-Peter Balkenende. Maar dan hoeft het echt niet meer, mogen we hopen.