Ik hou ontzettend van onbegrijpelijke zaken. Zoals gesprekken waar mijn intellectuele vermogens bij tekort schieten, maar waarvan ik voel dat ze belangrijk zijn. Af en toe haak ik aan, maar dan verlies ik het contact weer. Toch, als de 'muziek' van het gebodene me boeit - goede spreker, schrijver, acteur -, blijf ik geboeid. Vind ik het zelfs enigszins opwindend.

Op een bepaalde manier is Wie is de Mol zo'n programma. Een groep van tien bekende Nederlanders (als ze niet al erg bekend zijn, worden ze het wel door dit programma) krijgt 9 weken lang allerlei ingewikkelde opdrachten in een ver land, ze kunnen als groep met de opdrachten geld verdienen, één van hen is de mol, die moet onopvallend zorgen dat opdrachten mislukken. De groep noch de kijkers weten wie de Mol is, dat weet alleen de Mol zelf en de makers van het programma uiteraard. 

Nou, ik kijk elke week naar Wie is de Mol. En ik heb er nog nooit een touw aan vast kunnen knopen. De opdrachten lijken te begrijpen, maar vervolgens gaat de groep als kippen zonder kop proberen die opdracht uit te voeren. Aan het eind van elke aflevering moet, via een bepaalde selectieprocedure, één deelnemer/deelneemster naar huis. Ook daar zit je naar te kijken als een gans naar het weerlicht, zoals naar het hele programma. Maar het is goed gemaakt, er wordt enorme spanning gecreëerd (muziek, beeldvoering, montage) en je zit als kijker een beetje vaag mee te stressen, op niks af.

Heerlijk, onnavolgbaar programma.

elke donderdagavond, Nederland 1, 20.30 uur.