Er is een rel ontstaan over Jane Goody, de Ster van de Engelse Big Brother (op de foto nog met dik haar, nu kaal door de chemo). Eerst had ze al opzien gebaard door als volks ongeleid projectiel een Indiase actrice racistisch en populistisch verrot te schelden. Toen schokte ze iedereen door de boodschap dat ze baarmoederhalskanker bleek te hebben met grote tranen in het BB-huis (dus voor de camera's) te ontvangen. En die nu besloten heeft haar stervensproces ook in het Huis te laten zien. Er wordt wereldwijd onthutst op gereageerd. Dat doe je toch niet, zulke intieme emoties, met name over de dood, je eigen dood wel te verstaan, delen met die grote anonieme buitenwereld (waar ik toevallig niet bij hoorde, want ik kende haar en haar casus helemaal niet, tot nu toe). 

Ik heb wel regelmatig, vroeger, naar Big Brother gekeken. En ik heb er vaak onthullende, intieme, mensonterende scènes in gezien. Onsmakelijke vrijpartijen, maar, erger nog, onsmakelijke intriges, leugens, bedrog, verraad. Veel stompzinnigheid en platheid. De mens in zijn ware gedaante, zullen we maar zeggen. Althans, een groep mensen in hun ware gedaantes. Interessant wel, vaak amusant ook.

Dan vind ik de overwegingen om de uiterste consequentie van het concept van het programma te nemen, om de emoties rond het veel te vroege einde van je leven te delen met die buitenwereld, het idee dat het geld dat je hieraan over zult houden je kinderen verzorgd achter kan laten eigenlijk niet schokkend of minderwaardig.

Als je A zegt tegen Big Brother, als we allemaal A zeggen door er in grote getale naar te kijken, mag je van mij ook B, Big Brother, zeggen.