Je kan niet elke dag een gouden ei leggen, zegt een kennis van mij altijd om me op te beuren na een zoveelste mislukking. Dat dacht ik troostend toen ik Pauw & Witteman vanavond zag met Philip Freriks en echtgenote. Ik was nog maar net bijgekomen van de niets ontziende liefde van Onno Bosma voor zijn Ella V. en nu weer Philip met zijn echtgenote Lily. Zij houdt erg van katten en schilderen, hij houdt erg van schrijven en van haar. Die mix is tamelijk desastreus, althans, voor zover ik het vanavond op de televisie zag. Lieve schilderijen, lieve poezen (natuurlijk), lieve verhaaltjes erbij (denk ik), maar dit onderwerp oversteeg het idee Philip-Freriks-altijd-leuke-gast-en-bovendien-aardige-collega niet. RTL-Boulevard? Tijd voor Max? DWDD? Ach, nee, te licht voor ons. 

Ik heb vanavond een paar dierengedichten mogen voordragen. En één drong zich onweerstaanbaar op tijdens het poezeninterview door P & W. Ik bedoel, als je toch iets over poezen wil zeggen....

Van Willem Wilmink: