Journalisten hebben vaak last van een burn-out, las ik vandaag in de krant. Geen wonder, als je ze ziet hollen en rennen om flintertjes nieuws op te vangen met pennen, microfoons, camera's, zoals deze dagen over de crash van het Turkse vliegtuig. Ik zag vanmiddag bij één van de talloze persconferenties een oudere cameraman, die ik al jaren zie zwoegen en rennen om voor het Journaal beelden te maken. Zijn naam kent niemand, ik ben die ook vergeten, zijn gestalte zal misschien ook niemand ook opvallen, maar ik kijk al heel lang of hij nog geen burn-out heeft van zijn harde, onzichtbare werk. Hier staat hij, recht voor de hoofdpersonen van de persconferentie, zijn honderdduizendste klus te doen. In hem eer ik al zijn overal achteraan hollende collega's. Opdat wij maar bevredigd worden in onze nooit eindigende honger naar nieuws.