Gisteren, zaterdagavond was de finale van de EO-Matthäus Passion door 5 popartiesten. Jim Bakkum, Hind, Carola Smit, Peter Jan Lusse en Rob de Nijs. Ik had daar bedenkingen tegen, heb de finale toch nog even bekeken, en de bedenkingen bleven. Komt ook doordat ik vrijdagavond een hemelse uitvoering van de Matthäus in het Concertgebouw mocht meemaken (wat klinkt dat bekakt hè) en dan vloekt de uitvoering door de bezield maar on-Bach-like zingende popsterren in de kerk, zal ik maar zeggen.

Er wordt ook anders over die uitvoering gedacht, en een positieve reactie post ik ook.

Was toch ontroerd; de Matth. kan het hebben en zelfs het nederlandstalige viel uiteindelijk door de aanpassing van 'voorbeeldig' in 'volledig' goed te doen. Bij tijd en wijle verrast toch gezien de kwaliteiten: na veel studie zou Hind een prachtige erbarme dich kunnen zingen en ook Carola zong dit wat minder toegankelijke nummer prachtig. 
En Jim zijn onbevangenheid vond ik innemend. Iets op een voetstuk zetten en heilig maken kan vervreemden, en ik moet eerlijk zeggen dat ik meer mensen juist het genieten van de Matth. gun, want het kan je zoveel geven aan troost gek genoeg door de klanken, ondanks de zwarte teksten. Experiment geslaagd dus wat mij betreft en wie weet, legt dit weer een zaadje bij sommigen. Fijne paasdagen verder. Hartelijke groeten, Johanna

PS: ik heb een keer de hele Matthäus gehoord in de vertaling van Jan Rot en die vond ik heel mooi! HG