Het bericht over de sterfgevallen ten gevolge van maagverkleiningsoperaties in Emmen heeft me aangegrepen. Wie mij een beetje volgt zal begrijpen waarom: ik heb zelf 3 jaar geleden zo'n operatie ondergaan. Ik hoor tot diegenen die erg gelukkig is met het verloop van de operatie en het succes waarop ik gehoopt had: ik ben 45 kilo afgevallen en voel me gezonder dan ooit.

Ik heb mijn operatie, na uitgebreide research, in Dendermonde, België, laten uitvoeren, bij dr. Jacques Himpens. De keus viel op hem en niet op een Nederlandse chirurg, omdat hij uitsluitend dit soort operaties verricht (bariatrische chirurgie), hij dit al vele jaren doet en ik mij, na een eerste gesprek, op mijn gemak voelde bij hem en zijn collega. Bovendien was er in Nederland, voor zover ik dat kon overzien, sprake van wachtlijsten, van veel minder frequent dit soort operaties uitvoeren, van veel korter dan in België deze operaties praktizeren.

Toen ik mijn operatie voorbereidde, drie jaar geleden, bracht NOVA een reportage over 2 sterfgevallen in Obesitas Centre in Dendermonde. Een sensationelere aanpak dan die van Netwerk, maar ook angstaanjagend. "Himpens is 'ne moordenaar" was de zin die het hardst aankwam. Ik heb me er niet door laten weerhouden, ik dacht Je kan over elke chirurgische ingreep gruwelverhalen brengen. Bovendien werd er niet bij gezegd wat de medische voorgeschiedenis was van de overledenen en dat opereren bij extreem zware mensen sowieso riskant is. 

Ik heb ooit door een auto-ongeluk een verbrijzelde enkel opgelopen (als je dat zo noemt). Ik kan ook een avondvullende documentaire maken over de fouten die door diverse top-orthopedisch chirurgen zijn gemaakt bij de pogingen de enkel te repareren (niet gelukt). Vijf keer geopereerd, vier keer mislukt. De vijfde keer was eigenlijk om de permanente invaliditeit vast te stellen en een streep onder de brakke enkel te zetten. Ik bedoel: dit was alleen maar een niet levensbedreigende enkelfractuur. En toch: medische missers.

Ik zeg niet dat de sterfgevallen in Emmen niet heel serieus genomen moeten worden. En dat er niet heel goed onderzocht moet worden wat er in godsnaam in dat ziekenhuis mis is gegaan. Ik ben alleen bang dat het taboe dat in Nederland heerst (ook in medische kringen) over dit soort operaties weer in volle hevigheid zal gaan heersen. Terwijl een vermageringsoperatie ook een levensreddend effect kan hebben: je raakt je ongezonde overgewicht kwijt, als alles goed gaat. Maar het blijft een operatie, met alle gevaren van dien.