zure stukjes over het verdriet van Nederland over de dood van Martin Bril.

Lees: Youp (zeg maar Joep) van 't Hek, NRC van zaterdag 25 april.

Maar ook in andere kranten komen de bitse tegenstukjes. Het gaat over 'herdenkingsgekte' en dat Martin Bril hier zelf ook zijn bedenkingen tegen zou hebben.

Ik denk dat Bril als (bijna) geen ander met zijn toon, zijn benadering, zijn milde observaties heel erg veel mensen in het hart heeft geraakt. Waarom anders zoveel verdriet, zoveel reacties?

En of hij nors was of onaardig of wat dan ook, kan ons helemaal niks schelen. We betreuren geen huisvriend, geen minnaar, geen familielid. We betreuren een schrijver die in deze zure tijd mildheid en poëzie bracht. Elke dag. Meerdere malen, op meerdere podia. In de traditie van Remco Campert, en van wijlen Simon Carmiggelt.

En volkomen tegengesteld aan het lawaai van Youp Van 't Hek.