Gisteren schreef ik over mijn afkeer van de hossende, zuipende massa's die tegenwoordig de feestvreugde in Amsterdam verstoren op Koninginnedag. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik de stad kon ontvluchten en in vredige rust, voor de televisie, Koninginnedag kon meebeleven. Ik verheugde me wel op het goede oude défilé, vond de koninklijke familie er kek en modieus en vrolijk uitzien, tot het drama zich voltrok. Een (vermoedelijke) gek die met zijn auto als moordwapen een aanslag wilde plegen op de koninklijke familie en in plaats van hen een 18-tal burgers trof. Vier doden op dit moment, 14 zwaar- en minder zwaar gewonden, de vlaggen halfstok, feestvreugde sloeg om in verdriet. Passend verwoord door de Koningin, die met een diepe zucht haar gevoel uitte. Amsterdam kan nu, het is na 6 uur in de avond, de feestelijkheden niet helemaal afgelasten, omdat er eenvoudigweg veel te veel volk op de been is dat een heenkomen zal zoeken als ze niet kunnen feesten met zang en dans. Die niet collectief hun oranje opblaaskronen zullen afzetten, de biertappen laten voor wat ze zijn en rustig naar hun woningen terug gaan. Het feest must go on, zij het in iets bekorte vorm, aldus burgemeester Cohen. Verbijsterend. Met zwaar gemoed wacht ik tot ik treurig naar huis kan, want nu zijn de afzettingen rond mijn huis nog niet weg, dat zal nog tot laat in de avond duren.