Ik woon in een buurt die ingeklemd is tussen bouwputten, die van de Noord/Zuidlijn en die van het Rijksmuseum. Gebeden zonder end, lijkt wel. En als je niet oppast word je er gedeprimeerd van, van de afbraak waar bijna geen opbouw in te onderscheiden is. Het allerverdrietigst kan je worden van de huisjes aan de Vijzelgracht, die tot voor kort als een rot gebit in de steigers gehouden werden. De kunstenaar Peter Doeswijk legt zich gewoon niet neer bij lelijkheid en grossiert in fantastische versieringen, zo langzamerhand door de hele stad. Schuttingen worden versierd met grote foto's van bijvoorbeeld winkels, of mensen die in de winkels werken, of brugleuningen, of bloemenweitjes, of zoenende monden. Kijk maar op zijn site wat hij allemaal al bedacht heeft.

Voor de blinde ramen van de huisjes aan de Vijzelgracht (instortend door de NZ-lijn) had hij een briljant idee. Beplak ze met grote foto's van oude meesters (en de sponningen) zodat de pijn van het zien wordt verzacht. Hij vroeg het Rijksmuseum of hij fotomateriaal van ze kon krijgen, maar dat vonden ze daar geen goed idee: liever geen connectie Rijksmuseum/Noord/Zuidlijn. Dat was niet goed voor de PR van het museum (dat immers ook al eeuwen een bouwput is). Peter Doeswijk is naar het Frans Halsmuseum in Haarlem gegaan en het Amsterdams Historisch en mocht een ruime keuze maken. Geen probleem!

Kijk hieronder naar het prachtige resultaat. Alles wat je ziet, behalve de houten stutten, is gefotografeerd. Ook de leuningen van de bruggen, daar zit gewoon een schutting achter. Eigenlijk ziet het er nu nog mooier uit dan vroeger, alleen, toen woonden er echte mensen in.