Simon Vinkenoog schreef in 1984 een lyrisch lang gedicht over Amsterdam, zijn geliefde stad. Vorig jaar werd een nieuwe versie op de trappen van de nieuwe bibliotheek, de OBA, geschreven, ter gelegenheid van zijn 80ste verjaardag.

“Een nieuw gedicht voor Amsterdam*"
 
Je ster gaat weer stralen, Am*dam
                 de magie gaat weer werken, Am*dam
Het voorjaar komt nader, Am*dam
                 je wordt weer verliefd, Am*dam
Je gaat vrijer bewegen, Am*dam
                er kan weer gelachen worden, Am*dam

Ik post het hier, niet alleen omdat Simon Vinkenoog vlak voor zijn 81ste verjaardag zondag overleed, maar omdat ik na mijn kleine vakantie in het intens beschaafde Zuid-Engeland de kranten zat door te lezen en ik me zo schaamde voor dat mooie Amsterdam. Ook mijn geliefde stad. Die zoveel rotte plekken kent zo langzamerhand, dat het bijna niet meer te verdragen is.

De taxibranche die door een stel boeven en struikrovers verwordt tot een soort wildwest. Je durft eigenlijk geen taxi meer te nemen. Of je wordt opgelicht, geschoffeerd en niet als een betalende klant behandeld, ofwel je krijgt een chauffeur die zit te kankeren op zijn collega's die oplichten, schofferen en geen respect hebben voor klanten of collega's. Je voelt je eigenlijk bijna altijd ongelukkig in een taxi in Amsterdam. Nog steeds, kennelijk is die staat in de staat niet te bedwingen. Onbegrijpelijk!

Verder las ik dat de horeca in Amsterdam, vooral de bediening op terrassen, tot de slechtste in ons land behoort. Laat staan in het buitenland. Je moet lang wachten op een eerste contact met een bedienend personage, en nog veel langer op je drankje, dat dan vaak bestaat uit een reageerbuisje met vage nepspa of nepcola. Bovendien kan je op je kop krijgen als je staand een slokje neemt, of je met een stoelpoot buiten een onzichtbare grens begeeft. De regels vanuit de deelraad (Centrum in dit geval) schijnen wurgend te zijn, en het toezicht op het naleven van die regels is strak geregeld. Dit in tegenstelling tot het toezicht op de wantoestanden bij de taxi's, zie boven.

Enfin, ik krijg binnenkort een ouder Amerikaans echtpaar in mijn huis, in ruil waarvoor ik in hun appartement in New York mag. Maar hoe leg ik die New Yorkers de mores van Amsterdam uit? Hoe verklaar ik dat waar ze daar zo blij zijn dat ze werk hebben, dat ze het je altijd naar de zin maken, ze hier te belazerd zijn om een stapje harder voor je te lopen? Hoe leg ik ze uit dat ze beter geen taxi kunnen nemen en beter niet op een terras kunnen gaan zitten?

Simon Vinkenoog bezong Amsterdam uit de grond van zijn hart. Ik deel zijn liefde, en juist daarom geneer ik me zo voor Amsterdam, soms. Had ik maar een flintertje meer Vinkenoog in me...