daar zat je dan eindelijk, als Zomergast. Eerst rode vlekken in je hals van de spanning, maar al gauw bleek je bereid alles te geven wat ons, de kijkers, een mooie avond zou opleveren. Je had leuke fragmenten, je was jezelf en dat zou meer dan genoeg moeten zijn. Alleen: de hele mooie avond sloeg dood als een slecht getapt glas bier. Dat kwam niet door jou, dat kwam voor 100 % door de totaal humorloze, formele, oninteressante en onbekwame manier waarop Margriet van der Linden je door de avond loodste. Elke mogelijkheid om jou te laten sprankelen, elke kans om jouw persoonlijkheid te laten zien, elk glimpje emotie sloeg ze dood door slecht interviewen. Er werd nauwelijks gelachen, al jouw voorzetten werden niet 'ingekopt', we bleven met meer vragen zitten dan er antwoorden gegeven waren. Het was verbijsterend en ik snak ernaar om jou eens goed geïnterviewd te horen/zien. Zoals die keer door Raoul Heertje, dat rare leuke gesprek. Daar schitterde en lachte jij zo betoverend!  Of bijvoorbeeld door Martin Simek (daar is hij weer), van wie je een fragment liet zien. Een stuk gesprek met Piet Vroon, een meesterlijk klein stukje, waarover Margriet en jij volkomen ten onrechte beweerden dat Simek "te dichtbij" Piet Vroon kwam en dat Piet Vroon daar zenuwachtig van werd. Het tegendeel was waar: Vroon gaf zich volkomen over en Simek wist hem (zeker in het hele gesprek, maar zelfs in dit kleine moment) en ons echt te raken. Enfin, als Margriet van der Linden in haar pink iets van de kwaliteit Simek had gehad, was deze Zomergastavond met jou een feest geweest, waar jijzelf verrijkt uit was gekomen. En wij ook. Ik kan me niet voorstellen dat dat nu zo was. Ik niet in elk geval.