1 - 1 (werd na verlenging in de laatste minuut helaas 2 - 1 voor Engeland)

Wat een prachtige PR voor het vrouwenvoetbal was de halve finale tegen Engeland: een spannende, felle, fatsoenlijke wedstrijd van de Nederlandse vrouwen tegen de Engelsen. Op het nippertje verloren, maar eervol verloren. Engeland was veel beter, maar Nederland heeft zich maximaal staande gehouden.

Hoeveel kleine meisjes zullen nu, zeker na de integrale uitzending van deze halve finale door de NOS, op voetbal willen? En hoeveel spelvaardigheid zal er nu, ook door de facilitering door de KNVB (A-status, wat betekent: ze worden prof), door de topvoetbalsters worden bijgetraind? En hoeveel plezier zullen we niet gaan beleven aan die leuke meiden die zo goed voetballen? Wie weet komt er ook een algemeen gevolgde competitie. Nu hebben maar 6 clubs vrouwenteams, de andere clubs uit de eredivisie beginnen er (nog) niet aan. Dat zou ook moeten veranderen, wil je een eredivisie op niveau krijgen.

Historisch bewijs van succes: er mag een VROUW bij Studio Voetbal meepraten met Hugo Borst, de Mulders en Jack van Gelder. Ik ben benieuwd of aan deze Tafel van Vijf met respect gepraat zal worden door de heren met Marleen Molenaar, manager vrouwenvoetbal bij AZ.

Nawoord: er werd met veel respect over de wedstrijd gepraat, bij de tafel van vier (mannen). Ze vonden het een veel sportievere, beschaafdere wedstrijd dan doorgaans bij de mannen. Geen tijdrekken, nauwelijks overtredingen. Hugo Borst: geen tranen na afloop, geen pathetiek. De mannen zijn verwijfd, de vrouwen zijn sterk (Hugo Borst). Alleen Jan Mulder (papa) vond het slecht voetbal, maar dat vonden de anderen zelfs niet.