Dit weekeinde was Manuscripta. Uitgevers presenteren hun plannen voor het komende seizoen en dat wordt een steeds feestelijker bijeenkomst. Veel publiek, veel optredens van schrijvers en aanverwanten, veel netwerken en babbelen en eten en drinken. Ik had daar een paar dingen te doen (voorlezen uit nieuw boek en interviewen van drie kinderboekenschrijvers/-tekenaars) en werd voortdurend aangesproken met: "Heb je Joep al gelezen?" Nee, ik had Joep (ik kan me niet voorstellen dat een baby zonder borsthaar al Youp genoemd wordt door de trotse ouders, alleen aanstellers geven zichzelf een deftiger geschreven naam dan de doopnaam) niet gelezen, ik sla hem wel eens over, al is het altijd wel amusant om de draaien om diverse oren te lezen, als het niet jouw oren zijn tenminste. Voordeel: je hóórt hem er niet bij als je hem leest. Maar goed, ik wist nog van niks, maar iedereen keek me zo verwachtingsvol aan (en die Iedereen waren door mij gerespecteerde schrijvers en uitgevers, mnl.), dat ik vandaag, maandag pas, dit taartje tot me nam. En ik betrapte me erop dat ik - volstrekt voorspelbaar - kwaad werd. Pavlov leeft! En eigenlijk gun ik dat Joep niet, maar goed, het vlees is zwak...

Ik druk het hieronder af, voor wie het ook had overgeslagen in de NRC van jl. zaterdag.

Ik ga geen jij-bakken debiteren (over hmmm-toneelstukjes voor echtgenotes, o god, nou doe ik het toch...) want dan wordt dit stukje te lang.

Ik ben het, echt, eerlijk, ook niet met hem eens. Natuurlijk is het een moeilijk concept om op grond van iets anders dan deskundigheid aan een televisietafel zitten (zoals b.v. de mannen van Studio Voetbal over...voetbal), maar ik vind het nog altijd spannend om te horen wat vrouwen als ik zelf vinden van zaken waar ik zelf ook vaak tegenaan loop. En ik vind vrouwen daarin per definitie deskundig. Herman Wijffels over de globale crises in Buitenhof is natuurlijk een andere categorie, maar het huis-tuin-keukenniveau, soms heel interessant, soms niet, bevalt mij. Ik ben geen man (dat scheelt in het oordeel denk ik) en ik ben geen filosoof en/of maatschappijvernieuwer als Joep, maar ik heb ook zo mijn belangstellingsterreinen. En die komen regelmatig langs in de Tafel van Vijf. Een programma moet groeien en de Tafel krijgt gelukkig die kans. Waar zie je dat nog op de televisie vandaag de dag, dat je getuige mag zijn van het vallen en opstaan van een jong geborene? Ik neem aan dat Joep ook niet met zijn allereerste cabaretprogrammaatje mensen in slaapzakken voor de kassa had liggen voor een kaartje. Al zou ik de schokkerige filmbeelden daarvan dolgraag op Oudejaarsavond zien. De jaren dat de hoofdharen nog lang waren, de borstharen bedekt en de strot nog op beschaafde sterkte functioneerde. En de grappen waarschijnlijk tenenkrommend, trouwens. Anders noem je je cabaretgroepje niet NAR. Toch?

Joepie joepie...