De Millenniumtrilogie (althans, de twee eerste delen die ik heb gelezen) is het zuiverste voorbeeld van een 'page-turner', als je eenmaal begonnen bent kan je niet ophouden. De ingrediënten zijn bekend: spanning, intelligentie, beetje sex, feminisme, wraak. En eten, er wordt heerlijk veel gegeten in deze boeken. Hoe bloedstollend spannend de op handen zijnde actie ook is: eerst wordt er pizza gehaald, brood gesmeerd, een appel in een rugzak gedaan, een cake bij de koffie gegeten. Let maar op, dat maakt de activiteiten ook zo navoelbaar.

Wraak is, dat zei ik al, een belangrijke drijfveer, vooral van de hoofdpersoon Lisbeth Salander. En ze heeft alle reden tot haar meedogenloze wraakgevoelens, dat wordt zeker in deel 2 (en misschien ook in deel 3?) overduidelijk. Gisteren zag ik de film Millennium: mannen die vrouwen haten. Hij was goed, al was voor mij het boek sensationeler, omdat ik dat las voor ik de film zag.

Maar de hele film door zon ik op wraak, wrede wraak, op de vader en de broer van Stieg Larsson, die onlangs plotseling op 51-jarige leeftijd overleed (hij had een ongezond eetpatroon, hoorde ik). Die familie, die hij nooit meer zag, krijgt alle rechten van wat Stieg Larsson na zijn dood heeft binnengehaald: van de boeken en van de film. Die film is ook een hit, net als de boeken. En al het geld gaat niet naar de vrouw met wie Stieg Larsson 30 jaar samenleefde (niks geregeld, de domoren), en wel naar de familie met wie hij geen contact meer had!

Dat roept om WRAAK. Lisbeth Salander, bedenk een list!