Door diverse prikkels en mensen opgehitst (toch al een zwak puntje van me: mijn ophitshormonen zijn TE gevoelig) twitter ik nu een beetje en heb ik vrienden op Facebook. Omdat de mensen die mij hiertoe uitnodigden en van het nut overtuigden echte vrienden zijn. Alleen: wat moet ik nu? Beconcurreer ik nu mijn eigen weblog? Kan je alles in sms-taal vatten? Ben ik veel te breedsprakig op deze plaats? Ik zie dat getwitter als een soort prikbord, een reclamezuil, een oneliner-communicatie. Ik heb totaal geen behoefte aan mededelingen als 'Ik zit nu in het bad' (ik heb overigens geen bad...), 'ik maak nu een tosti' (heb geen tosti-ding), 'ik ga nu op de fiets naar het Oosterpark' (nuttig, want daar staat De Pannekoekenkar). Maar ik vind het wel leuk om te melden dat Urinetown een leuke kleine musical is (Zeikstad in het Nederlands), dat ik redelijk plezier heb gehad bij De Ingebeelde Zieke (voorstelling van het RO-theater) en dat ik een presentexemplaar kreeg van de dwarsligger-uitgave van Alles is Verlicht van Jonathan Foer en dat de dwarsligger (grootte: een sigarendoosje) een uitkomst is voor reizigers met teveel bagage. Zoals ik (op naar New York, a.s. dinsdag...), te volle koffer, te dikke boeken (Stieg Larsson). Als die boeken er als dwarsligger waren, zou ik er helemaal voor gaan. Meer dan voor de e-books, voorlopig. Dat is mij een stap te ver. Maar ik zeg niet dat ik dat nooit wil. Omdat ik nooit nooit zeg en ik al zo vaak op mijn stellige opmerkingen terug heb moeten komen.

Wat ik wel kwijt wil: 4 november presentatie van mijn nieuwe boek: BESTEMMING BEREIKT?

O ja, en heb ik nu door Facebook en Twitter meer vrienden?