Vorige week vrijdag kwam ik terug uit New York. Bij de bagageband op Schiphol raakte ik in gesprek met twee leuke jongens met grote gitaarkoffers. Ik nieuwsgierig, zij in twee zinnen een gitaaravontuur verteld en ik vroeg: schrijf je verhaal voor me op en stuur het me.

Bij deze. Ik post het verhaal omdat ik het speciaal vind. Te lang voor een blog, maar ja, ik ben mijn eigen hoofdredacteur gelukkig, dus hier is de zoektocht naar de Wayne C. Henderson Gitaar door Peter Elzinga.

"5 jaar geleden kocht ik een boek: "Clapton's guitar-allen st.john"

Nadat ik het boek met rode oortjes had gelezen,wist ik: "Ik ga Wayne Henderson bellen en vraag of hij een gitaar voor me wil bouwen."

Want mijn romantisch ingestelde natuur was compleet op hol geslagen tijdens het lezen van "The story of the appealingly eccentric master luthier and genius in blue jeans, set deep in the mountains of South-West Virginia."

Ik heb toen Wayne opgebeld: 'Hi Wayne, I'm Peter from Holland, could you build me a guitar?

Hij zei: "shure,send me postcards".

Phew... dat ging iets te makkelijk, want ik wist dat zelfs Eric Clapton 10 jaar op de gitaar heeft moeten wachten!!

Ik heb in totaal, 5 jaar lang ongeveer 238 postcards gestuurd.

In augustus 2009 deelde Wayne me mee dat de gitaar klaar stond.

Snel vlucht geboekt en auto gehuurd.

Om van NYC naar Rugby, Virginia (inwonertal 7) te rijden want dat leek ons wel R(ock) &R(oll) en heel Kerouac.

Ik ging samen met beste vriend en ook gitaargek Merijn (47, die ik al ken sinds mijn 16e).

Eerst 4 dagen NYC in het Chelsea Hotel, de 5e dag auto opgehaald, na 3 uur rijden was merijn zijn hand opgezwollen en zeer pijnlijk, zo erg dat auto rijden bijna niet meer mogelijk was.

we waren genoodzaakt het beth israel hospitaal te bezoeken,

het bleek een ontstoken pols te zijn; merijn kreeg anti-biotica en zeer zware pijnstillers.

Opnieuw in de auto richting virginia, om Philadelphia (de GPS stuurde ons het zwarte ghetto in, jeeeezus dan weet je dat wij in Nederland geen echte ghetto's hebben, er kwam geen einde aan, iedereen op straat rondhangend, zeer bedreigend en mistroostig, nog nooit zo'n ellendige sfeer gevoeld) te bereiken maar

Merijn had zoveel moeite zich te concentreren (stoned als een aap, nee 2 apen!) dat hij besloot dat het totaal onverantwoord was verder te rijden.

Weer een hospitaal bezocht, röntgenfoto's laten maken, ook weer andere medicijnen en nu in totaal 1200 $ lichter.

Volgende dag de auto noodgedwongen

ingeleverd (was voor 15 dagen betaald) van Philly naar Charlotte (NC) gevlogen op kosten van de verzekering. Vanaf Charlotte is het nog 3 uur met auto/bus naar Rugby, Virginia,

waar Wayne woont.

Na een vliegtocht van 2 uur ingecheckt in een 58$- (zelfmoord-)motel gerund door een oost-indiase familie(we hebben het nog steeds in zwang zijnde, mensonterende kaste-systeem

in zijn "volle glorie" mogen aanschouwen; een ouder(70-80jr) echtpaar deed al het schoonmaak-en al het andere werk terwijl de motel-eigenaar en zijn familie, 3 jonge mannen en een vrouw

rondhingen in de lobby zonder een poot uit te steken!)

Merijn werd steeds zieker.

Ik wist één ding heel zeker: wij moeten hier weg en wel meteen!

Een yellow cab bleek 450 $ te kosten naar Wayne.

De motel-eigenaar, die het telefoongesprek had gehoord, bood toen aan om ons voor 300 $ naar Rugby,Virginia te rijden.

O.k dacht ik, nog veel te veel,  maar we moeten hier absoluut weg!

Na een rit van 3 uur werden we gestresst, moe, hongerig en Merijn nog steeds doodziek, achtergelaten in het gehucht "Mouth of Wilson" (inwonertal 2 personen!!).

Voor een soort-wij-verkopen-en kopen-alles-winkel

trokken wij zwaar de aandacht van een paar dames die de winkel hadden bezocht.

Ze wilden alles weten.

Ik heb ze toen het doel van onze reis verteld en gevraagd of ze een blokhut te huur wisten en of we ergens konden eten.

Nou,17 miles die kant op was wel een stadje waar we wat konden eten maar geen blokhut.

Achter ons kwam in de tussentijd een Dodge-Ram tot stilstand en een al oudere dame stapte uit en vroeg ons wat er loos was.

Ik weer vertellen en na het een tijdje zei ze "you boys are comin'

with me."

Wij waren zo murw van alles dat we gewoon instapten, de bagage in de pick-up truck gooiden en wel zouden zien waar we terecht zouden komen.

Polly(67) bleek de vlees geworden "southern hospitality".

We werden naar een soort "mansion", een paar honderd meter verder gebracht.

Dit was het beste wat we ons hadden kunnen wensen.

Merijn in bed gestopt, we kregen ruimekamer met een kingsize bed. Ik kreeg eten en kon nog steeds niet geloven wat een "lucky bastards" we waren.

Polly en Jack hebben ons gered, want we waren van plan als Merijn langer ziek bleef, terug te gaan naar Nederland.

We hebben 10 dagen bij P&J gelogeerd, van de hell in de hemel.

Merijn was na 6 dagen ook weer hersteld.

De volgende dag eindelijk naar wayne om de gitaar op te halen.

Wayne bleek ook al niet te geloven "sympatico", de bescheidenheid zelf (niet fake), hij op zijn beurt was er

onderste boven van wat we allemaal hadden meegmaakt en omdat we helemaal uit Holland naar hem toe waren gekomen

om de gitaar op te halen.

Ja, en dan de gitaar waar het allemaal om te doen was: een OM-28 Brazilian Rosewood/Adirondack.

Ik dacht, toen ik haar voor het eerst bespeelde: dit kan niet waar zijn. Ik wist dat ze buitengewoon zijn, maar dit: dynamiek!

Luid, met een enorme ingehouden power, airy tone, alsof er berglucht tussen de tonen zit, sprankelend hoog met diepe bassen en met een midden gebied "to die for", sonoor en majestic...

Zo kan ie wel weer.

Iemand heeft eens gezegd: "schrijven over muziek is als dansen over architectuur".

Wayne heeft ons 5 dagen op sleeptouw genomen; hij liet ons zijn ouderlijk huis zien in de bergen, nam ons mee uit eten, nam ons mee naar een optreden in Galax waar het 10-jarig bestaan van het Rextheater werd gevierd en waar hij ook moest spelen.

Het geheel werd uitgezonden op de plaatselijke bluegrass radiozender (WBRF 98.1 FM).

Wayne is niet alleen een wereldberoend gitaarbouwer maar ook nog 1 van beste bluegrassgitaristen ter wereld (hij tourt constant over de wereld, van Azië t/m Europa, Australië etc!!!!).

Polly was heel verbaasd dat hij ons overal mee naar toe nam, 5 dagen lang: "dat doet ie anders nooit, he must have really liked y'all."

WOW!!!!

Terug in New York, met mijn Henderson was alle spanning verdwenen, ik zweefde over Fifth Avenue, mijn quest for the Wayne Hendersonguitar was volbracht!

Voor verdere info over Wayne Henderson: http://www.popularmechanics.com/home_journal/woodworking/1772261.html