Teveel kranten lezen is slecht voor mijn bloeddruk. Zoals elke verslaving. Slecht, maar toch: ik kan het niet laten. 

Twee verwarrende stukken in twee kranten. In het Parool een interview met Ayaan Hirsi Ali, die, vijf jaar na de moord op Theo van Gogh, haar onrustbarende analyse van de Nederlandse machteloosheid ten opzichte van de islam weer eens uiteenzet. De vrijheid van meningsuiting is verschrompeld, de debaters in het islamdebat (de 'anti's) zwijgen om 'niet vermoord te worden', kritiek op de islam is niet welkom (een reden waarom ze naar de VS is geëmigreerd). Ze vindt dat na de moord op Van Gogh politici als Donner, Remkes en Cohen hadden moeten opstappen met de erkenning dat ze misrekeningen hebben gemaakt door Theo niet te beschermen. 'Volkomen incompetent.' Ze vindt Geert Wilders 'goed voor Nederland, hij voert prima oppositie.' Maar hij zal niet aan de macht komen, denkt ze: 'er zal met hem worden afgerekend, net als met de LPF.' Waarmee zijn stem allerminst gesmoord zal zijn: zijn stem is immers de stem van een groeiend deel des volks. (Overigens loopt haar betoog grotendeels parallel met de inhoud van een interview met Geert Wilders in het Parool van een dag eerder, ook in de mooie reeks '5 jaar na de moord.')

In de Volkskrant vanuit de tegenovergestelde hoek eigenlijk eenzelfde soort nieuws: op verzoek van het ministerie van binnenlandse zaken hebben drie wetenschappers een onderzoek gedaan naar radicalisering in Nederland. Een uitkomst: De PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Het ministerie wil nu dat deze conclusies worden afgezwakt, wegens 'politieke gevoeligheden', maar dat willen de onderzoekers uiteraard niet. Onenigheid. Lachende derde: Wilders.

Het favoriete kookgerei van onze politici is de doofpot en daar is nog nooit een lekker gerecht uit gekomen. Maar uit de hogedrukpan van Ayaan en Wilders ook niet. We zitten met z'n allen aan te hikken tegen een grote bak vol gebakken peren.