De reserves die velen (waaronder ik) hadden over het Noord/Zuid-project in Amsterdam zijn meer dan bewaarheid: er is aan begonnen zonder goede financiële onderbouwing, zonder voldoende deskundigheid, zonder het bevoegde gezag en dus de burgers volledig en eerlijk te informeren, er is veel te optimistisch gerekend uit blinde ambitie om zo'n mega(lomaan) project uit te voeren.
Het is katterig om de bevindingen van de enquêtecommissie te horen, het hele project is te groot en te duur, maar er is geen weg terug en de Amsterdammers zullen generaties lang moeten bloeden. Al zal die ondergrondse verbinding natuurlijk, als hij er ooit komt, wel lekker snel zijn en droog. En duur. 

Ik moest denken aan een project waartegen we met een heleboel Amsterdammers ook te hoop liepen, ergens in de zeventiger jaren: de bouw van de Nederlandse Bank op het Frederiksplein. De plek waar de resten van het prachtige Paleis van Volksvlijt (afgebrand) nog stonden, een geweldig Jugendstilparkje, de Galerij genoemd. Een grasveld in het midden, er omheen allerlei bedrijfjes en winkeltjes, het zou het hart van dat deel van de stad kunnen zijn ware het niet dat het ruw gesloopt werd voor de foeilelijke bank. Dat gebouw heeft het hele plein en omgeving dood gemaakt. Er waren protesten en demonstraties: Ban de Bank. Heeft helemaal niets geholpen.

Het verschil met de Noord-Zuidlijn is dat die misschien wel zal wennen (niet voor de oud-bewoners van de ingestorte huizen), en dat die bank nooit gewend is. Kan die niet alsnog gesloopt worden, overigens?

De overeenkomst tussen al die idiote projecten is, dat het allemaal jongensspeeltjes zijn: wie heeft de langste. En niemand vraagt zich af: Kunnen we dat allemaal wel betalen, en kunnen we dit aan? Hoeveel vrouwen zaten eigenlijk bij die Noord/Zuidlijn op belangrijke plekken?