Tegenwoordig is bij radio en televisie het adagium van 'hogerhand': veel praten, daar zitten de luisteraars/kijkers toch niet op te wachten. Dan zappen ze weg! Alles moet, zeker op Radio 1, snel en live, nieuws en sport en vooral allemaal niet te lang. En op de televisie is het een sport om de 'zapmomenten' te vermijden, dus lekker de vaart erin.
Nou mag het nooit het doel zijn van programmamakers om de kijkers/luisteraars weg te jagen, maar bloeddrukverhogend en ergernisverwekkend is het vaak wel. Vind ik.

Behalve in deze donkere Kersttijd. Ineens mag er lekker lang gepraat worden over het afgelopen decennium. Op de radio staat elke dag een jaar centraal en vooral in de ochtend en de nacht zijn er heerlijke gesprekken met beschouwingen en interessante gasten. Puur genieten bij Casa Luna, 2 uur Elsbeth Etty, 2 uur Bas Heijne, 2 uur Bert Wagendorp, 2 uur Francisco Jole (die heb ik tenminste ofwel live gehoord ofwel gepodcast). En als heerlijk hoofdgerecht bij het Kerstdiner op de televisie: Wintergasten, met Raoul Heertje. Vanavond, maandagavond, was ik helemaal geraakt door David Simon, journalist, schrijver van the Wire. Tot nadenken stemmend en inspirerend gesprek, waard om 2 x te zien, zoveel filosofie over dit tijdsgewricht kwam er langs. De vorige Wintergast, Rory Stewart (Engelse diplomaat/schrijver/avonturier/politicus voor de Britse Conservatieve Partij) was even boeiend. 

Beste mensen in Hilversum die het voor het zeggen hebben: er zijn echt mensen die hierop zitten te wachten, al is het veel gepraat. Die mensen willen namelijk geholpen worden bij het nadenken over ingewikkelde zaken zonder van hype naar hype gejaagd te worden. Zo kan ik 2010 wel aan.

Maa